یکــ فنجآن چاے داغ
وَ نگاهِ خیره اَمــ به آن
که عرق بــِ چهره فنجآن نشانده!
از این چاےِ داغ همــ کمترے آیا؟
که حتے ضجه هایمــ نیز مانعتــ نشد
چه رسد به عرقِ شرم کردنتـــ از هُرمــِ نگاهم!!!

منُ دَه كرد

جاسي

گل برای گل قـــربونت عزیزم . . .

عـزیــــزم مــــرسی خیلی نازه . . .

خودت گلی هستی جوووونم . . .

اما . .
.
از آن روزی می ترسم ،

که از " گوی " وجودم

جز " محور "میانی ای نماند !

وا واسه چی اونوقت؟