پاروهای زیر برف مدفون شده..

“روی برگی
تو نوشتی:باغ
روی یک قطره ی باران درشت
من نوشتم:دریا دریا دریا
و در آن لحظه زنی
چشم هایش را
به کبوترها
بخشید”

به یاد شبی می افتم که پسرم دو روزه بود


با گونه هایی مثل حباب نارنج


چه نیمه شبی بود در بیمارستان!


زنم از کنار پرده ماه را می پایید که در آسمان بولوار شناکنان می رفت


تو ناگهان کنار در اتاق با آغوشی از گل ظاهر شدی:


"چگونه آمدی؟ ساعت ها از وقت ملاقات گذشته است اسماعیل


گفتی: بیمارستان ها و تیمارستان ها بروی "آینده" بازند"


و حالا بلند شو، اسماعیل! به بیمارستان ها و تیمارستان ها و آینده ها بگذر!


و به خیابانها و گورستانها، جنگ است اسماعیل، جنگ است


و اسماعیل ها براستی ذبح می شوند...


زجر روانم بود که مرا این چنین شطح خوان کرد


ای دیوانه، دیوانه تر از خود، چرا مرده باشی و من ندانسته باشم؟


چرا من زنده باشم و تو مرده باشی؟

این‌ها گاهی از عواطف آدم سوء استفاده می‌کنند، گاهی از عواطف اعضای خانواده‌اش و گاهی از عواطف همسایه‌هایش. گاهی تهدید به اعدام می‌کنند، گاهی از ثواب آخرت حرف می‌زنند و قسمت می‌دهند، فحشت می‌دهند، شکنجه‌ات می‌کنند و بعد می‌بوسنت. بهت سیگار، پپسی، ناهار، شام تعارف می‌کنند و بعد ناگهان بلند می‌شوند و محکم می‌زنند توی گوشت یا اینکه پا‌هاشان را می‌گذراند رو جای ناخن‌های کشیده و آنقدر چکمه را روی زخم فشار می‌دهند که آدم کنار زانو‌هاشان مچاله می‌شود و بعد می‌گویند: «لطف کن، مثل یک برادر باهات حرف می‌زنم، بیا مثل یک دوست برای یک دوست دیگر اعتراف کن! فردا آزاد می‌شوی!» در حالی که جریان اصلی تازه بعد از اعتراف شروع می‌شود.



چاه به چاه

قابله‌ی سرزمین من/ رضا براهنی

آن میهمان، آن میهمان گیسوان افکنده بر شانه
با چشم‌هائی مثل چشم آهوان ناخودآگاه ضمیر من
آیا تمام روز را مانده‌ست در ظلمت سرائی جاودانه
که می‌نشاند چتری از دستش بر روی چشم در برخورد با خورشید
چتری میان خویش و آن خورشید بیگانه؟

کافی است!
یک رهگذر کافی است تا دنیا بگرید!

یک نعش‌کش، یک گاری و دو اسب لاغر مردنی،
یک مرده‌شوخانه
در انتظار میهمان چشم آهوسان من هستند

من دست را بر روی پیشانی نهاده
و تکیه بر دیوارهای سهمگین داده
آرامم و آرام می‌گریم

یک رهگذر کافی است تا دنیا بگرید!

رضا براهنی / دفتر «مصیبتی زیر آفتاب»‏

ممنون که می نویسیش