سپاس عزیز دلم

اگه سراغ داشتی بهم بگو...منم امشب قلبم تکه تکه شد.

بعضی ها هم هستند که نه...گوشی شان وِل است و رها. صدایشان خفه که نیست هیچ ، تا ته ِ ته هم برده اندَش بالا که اگر دری به تخته خورد و کسی، اشتباهی حتی،شماره شان را گرفت یا پیغام های تبلیغاتی گذارشان به inbox ِ متروکه افتاد، بشنوند.این گوشی ها و صاحبانش حال آدم را بد میکنند.رو بودن هم حدی دارد آخر...
ولی امان از این گوشی های گذر کرده از معبر ِ سخت و جانفرسای " تغییر" . اصلا تغییر همیشه بد است.ذات ِ تغییر که نه...عبور از گسل های بوجود آمده در هر تغییر است که حال آدم را بد میکند.شبیه دوران بلوغ مثلا.دردهای بلوغ همان دردهایی است که در گذر از راه " تغییر" متحمل میشوی.
چنین گوشی هایی،یک روز خفه بودند و بیصدا.صاحبانشان مخاطب خاصی داشتند و پیام های ممنوعه ای و تماس های یواشکی و قفل و زنجیری که به در و دیوار ِ گوشی بسته شده بود.روزگار نمی چرخد و شاید هم بد می چرخد و اینها میرسند به معبر " تغییر".مخاطب خاص میرود و گوشی ها ول میشوند و رها.صدایشان تا ته ِ ته میرود بالا و inbox از حالت خصوصی به حالت عمومی تغییر هویت میدهد.
صاحبان ِ این گوشی ها را مراعات کنید که از بد وضعیتی گذر کردند و شاید در وضعیت بدتری گرفتار شدند.

دارم منفجر میشم از خنده
توروخدا عوض کن...شوخی کردم بابا