نيمي خواب و نيمي بيدارم، نيمي انسان و نيمي فرشته ام و همواره از تو نوشته ام. گريه ها و خنده ها، بال هاي پرنده ها، هرچه بود و هرچه هست، لحظه هاي بي شكست، قصه هاي واپسين، عشق هاي آتشين، آفتاب و آسمان و قلب هاي مهربان جلوه اي از حضور توست.
نيمي آواز و نيمي سكوتم، نيمي نور و نيمي سوت و كورم و همواره از تو دورم. به رنگين كمان كه مي نگرم، به عطر هاي بيكران كه دست مي زنم از تو دورتر مي شوم. اين همه فاصله چگونه تاب بياورم...؟ كاش مي توانستم براي شبهاي وحشي ام كمي مهتاب بياورم.
كدام كتاب را بخوانم؟ كنار كدام خوشه انگور بمانم؟ به سوي كدام اقيانوس پارو بزنم؟ چه كنم با مظلوميت پيراهنم؟ كدام سيب بوي دهان تو را دارد؟ بوي عشق و مهرباني را؟ در چشم چه كسي تصوير تو شفاف تر مي نشيند؟ چه كسي روز و شب تو را از هر پنجره اي كه دلش بخواهد مي بيند...؟
وقتي با توام چراغ اتاقم خاموش نمي شود و هيچ خاطره اي فراموش نمي شود. وقتي با توام ملكوت در دست هاي كوچك من است و مي توانم به همه فرشتگان فخر بفروشم.
نيمي سلام و نيمي بدرودم، نيمي كوير و نيمي رودم و ديشب با از تو سرودم
همه ستاره ها به زمين، به ديدار اين دل غمگين آمدند...