ﬡᖲᗩᖇᗩ
دخــتـرآنــگی هـ ـآیــم لــطیــفنـد بــآ زبــری مـ ـردآنــگی هــآیــت خــرآششــآن نــده!
ﬡᖲᗩᖇᗩ
آهـــــ ــــاے فلانــے ! یـــاבت باشــב ... ڪـم حوصلـﮧ اســت .. ظـاهـــرش جــבیـست .. امـا בلـــے בارב ڪـﮧ مــهربـانــــے اش بـﮧ وسعـت یڪ اقــیـانــوس است ! بـב قـول نــیـست ... امـــا گرفتار است بــا او راه بیــا...! פֿــستـه ڪـﮧ بــاشـב .. تنهـایش بــگــذار ...! توבار است ... اما صــبر ڪـלּ פֿــوבش بعــב حــرفهایش را مــے گویــב ! او تمــام בنیـاے مــלּ اســت ... مــباבا بیازاریــش....!
ﬡᖲᗩᖇᗩ
خیلی اَز اونـآیی کـه کنـآرم بودَن دیگـه نیسَـن.. میدونی چـرـآ؟! چون خـیلی اَز اونـآ دیگـه اونی نیسَـن کـه بودَن..
ﬡᖲᗩᖇᗩ
حسـ مے کنمـ مـَـטּ دیگهـ مـَـטּ نیستمــــ.... تمــــآما تویے
ﬡᖲᗩᖇᗩ
یڪ زندگــی ِ پُـر اَز خـالـــ‗__‗
ﬡᖲᗩᖇᗩ
حڪایت غریبی ست،بشکستن ما و بشڪن زבن בیگران….!