واقعــا

کم هم نیستن دراکولاها

فدای تو با این خطابت

مرسی از خطابت مهربـــونم

از همه خسته ام



دیگه برای خوب شدن فرصتی ندارم



داغون تر از همیشه



جلوتر برای من راهی نیست

دوراز این هیــاهو

دلم کویــر می خواهد و

تنهــایی و سکوت و

آغوش ِ سرد ِ شبی که آتشم را فرونشانــد.

نه دیوار،

نه در،

نه دستی که بیرونــم کشد از دنیایــم،

نه پایی که در نــوردد مرزهایــم،

نه قلبی که بشکندسکوتــم،

نه ذهنــی که سنگینم کنــد از حــرف،

نه روحی که آویزانــم شود.

من باشم و

تنهــایی ِ ژرفی که نور ستارگان روشنش می کنــد

و آرامشی که قبل از هیچ طوفانی نیست !