هیچ ندارم

راهت را بگیر و برو

مرسی از خطابت مهربـــونم

دوراز این هیــاهو

دلم کویــر می خواهد و

تنهــایی و سکوت و

آغوش ِ سرد ِ شبی که آتشم را فرونشانــد.

نه دیوار،

نه در،

نه دستی که بیرونــم کشد از دنیایــم،

نه پایی که در نــوردد مرزهایــم،

نه قلبی که بشکندسکوتــم،

نه ذهنــی که سنگینم کنــد از حــرف،

نه روحی که آویزانــم شود.

من باشم و

تنهــایی ِ ژرفی که نور ستارگان روشنش می کنــد

و آرامشی که قبل از هیچ طوفانی نیست !

اشتباه از ما بود که خواب سر چشمه را

در خیال پیاله میدیدیــــم.

دستهامان خالی ..

دلهامان پر ..

گفتگوهامان مثلآ یعنی ما .

کاش می دانستیمهیـــچپروانه ای

پریروزپیلگی خویش را به یاد نمی آورد.

حالا مهم نیست که تشنه بهرویایآب می میریم.

از خانهکه می آیی ؛

یک دستمال سفید ،

پاکتی سیگار ،

گزین شعرفروغ

و تحملی طولانی بیاور ....

احتمال گریستن ما بسیار است !

همش هم نوبت من بیـــد

آخی به پای هم پیر شین