خامــوش شــوم...
فنــــا شــوم...
محــــو شــوم...
مــن از این روزگــار خستــه شــده ام...
از این لحظــه هایی که حال مــرا نمی فهمنــد و کنــد میگذرنــد بیــــزارم...
من از تمــــام شایــــــدها و بایــــــدها متنفــــــرم...

زلالی چشــم هات
بی پایــانی آسمــان
مهربــانی دست هات
نــوازش گنــدمزار
و همین چیــزهای بی پایــان.
نمی دانستــم دلتنــگی‌ات
قلبــم را مچــاله می کنــد
نمی دانستــم وگــرنه
از راه دیگــری
جلــو راهت سبــز می شــدم
تمهیــدی، تولــد دوبــاره ای، فکــری
تا دوبــاره
در شمــایلی دیگر
عاشقت شــوم.
گفتــه بــودم #دوسـتت-دارم؟

وظیفم بود

برای حرفــــهای معمولی

برای حرفــــهای ساده !

برای " چه هوای خوبـــی ! " / " دیشب شام چه خوردی ؟ "

برای " راستی ! ماندانا عروسی کرد . " / " شادی پسری زایید . "

و چقــــــدر خسته ام از " چرا " ؟

از " چگـــــونه " !

خسته ام از سوالــــهای سخت ،

پاسخـــــهای پیچیده !

از کلمات سنگین

فکرهای عمیق

پــــــیچهای تند

نشانه های با مـــــــعنا ،

بــــی معنا !

دلم ....

تنگ مــــــیشود گاهــــی

برای

یک " دوستت دارم " ساده ،

دو " فنجان قهوه ی داغ " ،

سه " روز " تعطیلی در زمستان ،

چهــــار " خنده ی " بلــــــــــــند ....

و

پــــــنج " انگشت " دوست داشتنـــــــــی . . . .

هدیه کیه
خدا بیامرزتش