زنی را می شناسم من
که شوق بال و پر دارد
ولی از بس که پُر شور است
دوصد بیم از سفر دارد

زنی را می شناسم من
که در یک گوشه ی خانه
میان شستن و پختن
درون آشپزخانه
سرودعشق می خواند
نگاهش ساده و تنهاست
صدایش خسته و محزون
امیدش در ته فرداست

زنی را می شناسم من
که می گوید پشیمان است
چرادل را به او بسته
کجا او لایق آنست؟

زنی هم زیر لب گوید
گریزانم از این خانه
ولی از خود چنین پرسد
چه کس موهای طفلم را
پساز من می زند شانه؟

زنی آبستن درد است
زنی نوزاد غم دارد
زنی می گرید و گوید
به سینه شیر کم دارد

زنی با تار تنهایی
لباس تور می بافد

زنی در کنج تاریکی
نمازنور می خواند

زنی خو کرده با زنجیر
زنی مانوس با زندان
تمام سهم او اینست:
نگاه سرد زندانبان!

زنی را می شناسم من
که می میرد ز یک تحقیر
ولی آواز می خواند
که این است بازی تقدیر

زنی با فقر می سازد
زنی با اشک می خوابد
زنی با حسرت و حیرت
گناهش را نمی داند

زنی واریس پایش را
زنی درد نهانش را
زمردم می کند مخفی
که یک باره نگویندش
چه بد بختی چه بد بختی!

زنی را می شناسم من
که شعرش بوی غم دارد
ولی می خندد و گوید
که دنیا پیچ و خم دارد

زنی را می شناسم من
که هر شب کودکانش را
به شعر و قصه می خواند
اگرچه درد جانکاهی
درون سینه اش دارد

زنی می ترسد از رفتن
که او شمعی ست در خانه
اگربیرون رود از در
چه تاریک است این خانه!

زنی شرمنده از کودک
کنارسفره ی خالی
که ای طفلم بخواب امشب
بخواب آری
ومن تکرار خواهم کرد
سرودلایی لالایی

زنی را می شناسم من
که رنگ دامنش زرد است
شب و روزش شده گریه
که او نازای پردرد است!

زنی را می شناسم من
که نای رفتنش رفته
قدم هایش همه خسته
دلش در زیر پاهایش
زندفریاد که: بسه

مـــوهایِ یک زَن خَــــلق نَــــشُده

بَـــــرایِ پوشـــانده شُــــدَن

یـــا بَرایِ بــــاز شُدَن دَر بــــاد

یـــــا جَــــلبِ نَــــظر

یــــا برَایِ بـــه دنبــــال کِشیدَنِ نِــــگاه

مــــوهایِ یِـــــک زَن خَـــــلق شُــــده

بَــــرایِ عِشـــقِـــش"

کِـــــه بِِنِشینَـــــد شـــانه اش کُـــــند , بِبافَـــــد و دیواِنـــــه شَــــود…

عَـــطر مو هــــای یِکــــ زَن فَـــــرامـــــوش شُدَنـــی نیـــستــــــ...
...
تَمــام*

امشب رحمت دوست جاريست ...

مانند رود ... نه ... مانند باران...!

اگر دلتان لرزيد ، بغضتان ترکيد ، کسي اينجا محتاج دعاست ...

اگر يادتان بود ، باران گرفت ، دعايي به حال من بيابان بکنيد ...

التماس دعا . .

چه ابروهای خوشلی داره

میگذره هر چی که باشه . . !

سلام قربونت . تو چطوری ؟

دهه شصت یعنی دهه ای که ما در دوران جنگ تحمیلی قرار گرفتیم و دولت هم سیاست ازدیاد جمعیت را در پیش گرفت . در پیشانی نسل مــــــــــا :

مدارس - اینقدر شلوغ بود که مجبور شدند دوشیفته کنند . ولی حالا هر کلاس 17 نفر هم نمیشود .

کنکور - اینقدر ترافیک بود که از هر 10 هزار نفر ! یک نفر قبول می شد . یادش بخیر وقتی تو دانشگاه قبول شدیم تا یک هفته مهمانی و سور می دادیم ! ولی حالا از هر یک نفر دو نفر قبوله ! امروزه قبولی در کنکور مثل اینکه انگاری یک کیلو سیب زمینی خریده باشی !!

خدمت سربازی - اینقدر تعدادمان زیاد بود که قانون خرید خدمت و هزار تا راه دررو برای خدمت بوجود اومد . مازاد بودیم . میدان های صبحگاه مملو از کله های کچل دهه شصتی بود ! ولی حالا خدمت را 24 ماه کردند !

شغل و کار - هم که نگو . هر جا میری میگن : پارتی داری ؟ سهمیه داری ؟ سابقه کار چی داری ؟ و ... خوب اگه ما اینها رو داشتیم که دنبال کار نمی دویدیم . ای کاش مدرک نداشتیم تا رنج و درد مان هم کمتر بود ! اکثر همسن و سالان مــــــــــا با مدرک لیسانس به بالا بیکار و منزوی هستند . چه می شود کرد ؟

پیر شدیم کسی بهمون نگفت بابا بزرگ !

ازدواج - درباره این مقوله حیاتی اظهارنظر را به دوستان می سپارم .

نظر من : با این تقدیری که روزگار برای ما دهه شصتی ها رقم زد ، بخاطر شرایط سخت ازدواج و مشکلات فراروی پیرجوانان دهه 60 ، بزودی نسل ما هم مانند دایناسورها ! منقرض می شود

@miss-SoDi

دقیقاااااااااااااااااااااا

مامانم فرستاده
در اس بازی کم نمیاره