به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

جانم رضامون . . .

عملا نظر تو رو هیچی به حساب نیاورد.

نی ،نی غلطم که خود فراق تو مرا
کِی زنده رها کند که بازم بینی

نه افتخار زیارتم رو نداشته

اره خدایی دریا این اخرین پیامت رو هستممث نیما و اون یکی پسره تو من و تو مثلن

شب خوش رضا

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل

واقعا حیف؟!..نه بگو..بگو..چرا میترسی