به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

خب میدونم ولی توشون قشنگ و قشنگتر دارن ببینمت شاید از تو بهتر خورد به پستم

ها ها هااااااااااا

خدایا مرسی

)))

کوروش کیه؟؟

متنفرم از اون محل

تو هیچ وقت حاضر نیستی هیچیو بپذیری

اولا اینکه من معتاد به چایی نیستم. خیلی روزا نشه نمیخورم

وا مصیبتا

پیدا کنید استالین را