به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

اَ فردا ازت میپرسم ... باس بدون غلط و زود تند سریع بخونیش برامون

قبل از شنیدن حرفای روحانی هم عذاب الهی بودنش محرز بودا ...

مولوی

ماده 18 اعلامیه جهانی حقوق بشر

کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز بودم