مهدی خیابانی

پاییز آمده ست که خود را ببارمت!
پاییز: نام ِ دیگر ِ «من دوست دارمت»

بر باد می دهم همه ی بود ِ خویش را
یعنی تو را به دست خودت می سپارمت!

باران بشو، ببار به کاغذ، سخن بگو...
وقتی که در میان خودم می فشارمت

پایان تو رسیده گل ِ کاغذی ِ من
حتی اگر که خاک شوم تا بکارمت

اصرار می کنی که مرا زودتر بگو
گاهی چنان سریع که جا می گذارمت!

پاییز من، عزیز ِ غم انگیز ِ برگریز!
یک روز می رسم... و تو را می بهارمت!!!

پاییز من عزیز غم انگیز برگریز

با منصور رفته بودند خز آورده بودن

من نمیدونم خز چیه آنا

اومدم عکسشو برات میفرستم

منم میرم سیگار و ایستک

و آنوقت رضا یکه تنها میتازید

نه نتازیدم رفتم خابیدم

خوب کاری کردی

به من چه خوابن

خوبه وقتی خوابی یکی بیاد جیغ بکشه خواب از سرت بپره

من خوابم سبکه؛تا بیاد بیدار میشم

من میرم لالا جیغ نکش بای

من سر پستام کارتون میبردم یه جای دنج میافتم میخابیدم

دستون درد نکنه

سرتون درد نکنه

ما که این افسرشب مث جن ظاهر میشه نمیشه خوابید