به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

علیرضا بدیع

نه اون چیزی رو که خودم میخام

مث جون کندن زندگیم و تمام لحظه هام/ منم و بغضام و اشکام و درد تنهایی ام
منم و حس بی کسی و از غم پرپر شدن/ این یه حقیقت تلخِ که دارم از پا در میام

بفرما چایی با طعم بهار نارنج.

کامران رسول زاده