موشک سجیل از سری موشک های دفاعی جمهوری اسلامی ایران است.این موشک ،زمین به زمین ، دومرحله ای از نوع سوخت جامد است ودارای برد عملیاتی بیش از 2000 کیلومتر است.

رولورها از سال 1985 ، در كارخانه Ruger و Sturm واقع در امريكا ساخته مي شوند. مدل GP-100 درواقع جانشين ارزنده مدل هاي معروف به 6 مي باشند كه عمدتآ در عمليات هاي پليسي و امنيتي استفاده مي شدند. تمامي مدل هاي GP-100 ، تمامآ از جنس فولاد ضدزنگ ساخته مي شوند. توپي همگي از نوع 6 تير و ماشه آنها دوزمانه مي باشد.مدل هاي كاليبر 357/0 و بعضي مدل هاي كاليبر 38/0 ، داراي يك زائده اضافي در زير لوله هستند كه در بدنه سلاح جاسازي شده و مقاومت لوله را افزايش مي دهد. سوزن آتش و ايمني آن به گونه اي است كه تنها زماني عمل مي كند كه ماشه سلاح كاملآ كشيده شود. متعلقات ماشه ، به گونه اي واحد طراحي شده اند كه باز و بسته كردن سلاح را تسهيل مي كند. ضامن سلاح علاوه بر قفل چخماق ، مانع از چرخيدن توپي سلاح مي شود. دستگاه نشانه روي سلاح در قسمت عقب ، در دو نوع ثابت و قابل تنظيم در دسترس مي باشد. تمامي رولورهاي GP-100 ، داراي ضريب اطمينان و دوام فوق العاده اي هستند.

مشخصات فني:
كاليبر: 357 مگنوم و 38 اسپيشيال
طول لوله: 76 ، 102 و 152 ميليمتر (در 3 مدل توليد مي شود.)
مكانيزم ماشه: دو حالته
ظرفيت توپي: 6 گلوله
وزن: 1000 تا 1300 گرم (در مدل هاي مختلف)

تپانچه Tokarev TT-33 ، ساخت شوروي
ارتش سرخ شوروي در دهه 1920 ميلادي ، عملآ فاقد يك سلاح كمري نيمه اتوماتيك كارآمد بود. در آن زمان ارتش شوروي ، عمدتآ از سلاح هاي كمري مازور C96 و رولور Nagant M1895 استفاده مي كرد و به دنبال سلاحي بود تا آن را جايگزين اين دو سلاح تقريبآ قديمي كند. تا سال 1930 ، ارتش شوروي تپانچه هاي متفاوتي را آزمايش كرد تا نهايتآ طرح تپانچه ساخت آقاي Fedor Tokarev ، مورد پسند سران ارتش واقع گرديد. تا سال 1933 ، ارتش شوروي تعداد زيادي از اين تپانچه را آزمايش كرد تا اينكه توليد مدل بهينه سازي شده آن در سال 1934 تآييد شد. تا سال 1941 ، تعداد 600 هزار از اين قبضه با نام TT-33 ساخته و به ارتش شوروي تحويل داده شد.
در طول جنگ ، اصلاحات اندكي بر روي اين سلاح انجام شد تا هزينه توليد آن كاهش يابد. خط توليد اين سلاح در خاك شوروي و در سال 1952 ، رسمآ تعطيل شد و سلاح 9 ميليمتري ماكاروف PM جانشين آن شد (البته ارتش شوروي تا سال 1960 و پليس شوروي تا سال 1970 ، از اين سلاح استفاده مي كردند). در دهه 1950 ، جواز ساخت اين سلاح به چند كشور عضو پيمان ورشو و ديگر هم پيمانان شوروي مانند مجارستان ، لهستان ، يوگوسلاوي ، چين و كره شمالي صادر شد. عمده تپانچه هاي ارتشي توكارف مدل TT ، در كاليبر 62/7 ميليمتر ساخته شده اند. ولي انواع صادراتي آن ، با كاليبر 9 × 19 ميليمتري و با ضامن انصراف از شليك ارائه شده اند.
سلاح توكاروف ، يك سلاح قابل اعتماد و ساده است. برد و كشندگي آن كافي و نگهداري و نظافت آن آسان مي باشد. تنها نقطه ضعف آن ، همانا نبود ضامن انصراف از شليك در آن است. همچنين قبضه آن كمي بددست مي باشد. اين سلاح از گلنگدن با عقب نشيني كوتاه بهره مي برد. سيستم تغذيه فشنگ آن ، از سلاح Colt M1911 اقتباس شده تا در هزينه هاي توليد آن صرفه جويي شود. ماشه آن ، از نوع يك زمانه است و فاقد هرگونه ضامن مي باشد. چخماق و متعلقات آن به صورت يك تكه ساخته شده كه اين امر ، باز و بسته كردن و نظافت سلاح را راحت تر مي كند.
مشخصات فني:
كاليبر: 25 × 62/7 (63/7 مازور)
مكانيزم ماشه: يك مرحله اي
طول سلاح: 116 ميليمتر
وزن سلاح خالي: 910 گرم
ظرفيت خشاب: 8 تير

ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز از جمله بزرگترین شماورهای جهان هستند که نماد قدرت نیروی دریایی ایالات متحده محسوب میشوند. به جرات میتوان گفت قدرت هرکدام از این ناوها به تنهایی بیشتر از قدرت کل نیروی هوایی بسیاری از کشورهاست. هر کدام از 10 ناو ساخته شده توسط 12 شناور دیگر تشکیل یک گروه تهاجمی CSG را میدهند و این امر نیروی دریایی ایالات متحده را به قدرت شکست ناپذیر و مسلط (توصیف نویسنده!) آبهای جهان تبدیل کردهاست.
شمارهگذاری بدنهی ناوهای این کلاس به صورت متوالی صورت گرفته و از CVN 68 شروع شدهاست. بخش CV عبارت CVN بیانگر دستهای از شناورهای نظامی یعنی ناوهای هواپیمابر است و حرف N بیانگر کلمهی Nuclear و نشاندهندهی اتمی بودن پیشران ناو است. عدد 68 نیز بیانگر این است که ناو شصت و هشتمین CV یا ناو هواپیمابر ساختهشدهاست.
اولین ناو این کلاس یعنی Nimitz "CVN-68" در سال 1975 وارد خدمت شد و دهمین و آخرین ناو این کلاس توسط شرکت Northrop Grumman Newport News ساختهشدهاست و در سال 2009 به نیروی دریایی ایالات متحده خواهد پیوست. ساخت Bush در سال 2007 آغاز شده و در ساخت آن از آخرین تکنولوژیها استفاده شده که از جملهی آنها میتوان به سیستم جستجوی راداری چندگانهی جدید، رادار جستجوی حجمی "radarvol[!] search " معماری متن باز شبکه اطلاعاتی "information network"open architecture اشاره کرد؛ همچنین تعداد خدمهی مورد نیاز در این ناو تا حد قابل توجهی کاهش یافته است. البته در ساخت Ronald Reagan نیز هزینهها تا حد زیادی کاهش یافتهبود و از تکنولوِژیهای جدیدی استفاده شده بود اما این فاکتورها در Bush بیشتر رعایت شدهاند.

داسو میراژ اف‌۱ (به فرانسوی: Dassault Mirage F1) جنگنده برتری هوایی و تهاجمی تک‌سرنشین متعلق به خانواده میراژ ۳ است. بیش از ۷۰۰ فروند از این هواپیما بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۳ تولید شد و از اوایل دهه ۱۹۷۰ در ارتش فرانسه و چندین کشور دیگر دنیا به عنوان یک جنگنده سبک چندمنظوره به کار گرفته شد.
عراق در جنگ با ایران در مجموع ۹۳ فروند از این جنگنده را خریداری کرد و به طور گسترده از آن‌ها برای عملیات‌های شناسایی، حمله به اهداف زمینی و حمله به کشتی‌ها استفاده کرد.

اولین پیروزی یک جنگنده‌ عراقی در جنگ هوایی با اف-۱۴ تام‌کت‌های ایران در این جنگ در پائیز ۱۳۶۰ به دست آمد که با چندین پیروزی دیگر در ماه‌های بعدی همراه شد و تاثیر بسیاری در بازگرداندن روحیه خلبانان نیروی هوایی عراق داشت که تنها در ۶ ماهه اول جنگ ۵۰ هواپیمای خود را در جنگ هوایی با اف-۱۴‌های ایرانی از دست داده بودند. در سال ۱۹۸۷ هم یک اف-۱ عراقی با دو موشک ضد کشتی اگزوسه ناوچه موشک‌انداز آمریکایی یواس‌اس استارک را در خلیج فارس غرق کرد.در سال ۱۹۹۱ در جریان جنگ خلیج فارس چندین فروند هواپیمای میراژ اف ۱ نیروی هوایی عراق از عراق به ایران گریختند و از سال ۱۹۹۲ در خدمت نیروی هوایی ایران قرار گرفتند.

سوخوی سو–۲۷ (به روسی: Сухой Су-27)، هواپیمای جنگنده پیشرفته‌ای است که در دوران اتحاد جماهیر شوروی توسط دفتر طراحی سوخو طراحی و ساخته شده‌است. این جنگنده در سازمان ناتو با نام «فلانکر» شناخته می‌شود.

این جنگنده، در اصل برای ایجاد توان مقابلهٔ نیروی هوایی اتحاد شوروی در برابر نسل جدید جنگنده‌های آمریکایی به خصوص اف-۱۵ ساخته شد.

سوخوی۲۷ دارای برد پروازی استثنایی، قابلیت حمل مهمات بالا و چابکی فوق العاده‌است. جنگندهٔ سوخوی۲۷ اغلب در نقش «ماموریت‌های برتری هوایی» به کار گرفته می‌شود، اما قادر است در اغلب ماموریت‌های رزمی نیز شرکت کند.
به سال ۱۹۶۹، دولت اتحاد جماهیر شوروی، اطلاع یافت که نیروی هوایی ایالات متحده، کمپانی «مک دانل داگلاس» را جهت تولید طرح جنگندهٔ آزمایشی برتری هوایی خود، انتخاب کرده‌است. (این انتخاب، در نهایت منجر به تولید جنگندهٔ F-۱۵ شد.) جهت پاسخگویی به این تهدید آتی، دولت اتحاد شوروی، برنامهٔ PFI (به معنی: جنگندهٔ تکامل یافتهٔ پیشرو) را بنیان نهاد. طبق این برنامه، قرار شد هواپیمایی جهت برابری و تقابل با جنگندهٔ جدید آمریکایی، تولید شود.

یکی از وظایفی که برعهدهٔ سوخوی ۲۷ گذاشته شده بود، حمله به هواپیماهای پشتیبانی کننده عملیات‌های هوایی سازمان ناتو، نظیر هواپیماهای سوخت رسان (تانکر) و هواپیماهای پیش اخطار (آواکس) بود. برنامه‌ریزان نظامی شوروی، بر این مسئله واقف بودند که نیروهای ناتو، توانایی‌های شایان سوخوی ۲۷ را در نظر گرفته‌اند و بدین جهت، می‌دانستند که حملهٔ همه‌جانبهٔ هوایی آن ها، توسط این جنگندهٔ جدید، بسیار محدود خواهد شد.
مشخصات عمومی

خدمه: یک یا دو
طول: ۲۱/19* متر (72 ft)
پهنای بال: ۱۴/۷ متر (48 ft 3 in)

Leading edge sweep: ۴۲ درجه)

ارتفاع: ۵/۹۲ متر (19 ft 6 in)
بال: مساحت ۶۲ متر مربع (667 ft²)
وزن خالی: ۱۶۳۸۰ کیلو (36,100 lb)
وزن بارگیری: ۲۳۴۳۰ کیلو (51,650 lb)
بیشینه وزن برخاست: ۳۰۴۵۰ کیلو (67,100 lb)
پیشرانه: ۲× ساتورن آال-۳۱ توربوفن, ۱۲۲/۸ کیلو نیوتن (27,600 lbf) هرکدام

تانک ذوالفقار، مجهز به مسافت یاب لیزری است و برجک آن نیز دارای سیستم برقی می‌باشد و طراحی آن در جهاد خودکفایی نیروی زمینی ارتش صورت گرفت. موتور این تانک در مدل‌های اولیه از اوکراین خریداری می‌شد ولی امروزه به طور کامل در داخل کشور ساخته می‌شود.

کی از خصوصیات جنگنده F-35 کم پیدایی آن از لحاظ راداری است (به جز در مدل B به دلیل نیاز کمتر به این ویژگی در این مدل). یکی از اصول کم پیدایی به کار رفته در این جنگنده استفاده از بدنهٔ تقریبا یک پارچه‌است، بدین معنی که ساختار بال با بدنه یکپارچه‌است و به داخل بدنه فرو می‌رود(برخلاف جنگنده‌های کنونی). همچنین در بدنهٔ F-35 به میزان قابل توجهی از مواد مرکب (کامپوزیت) به کار رفته‌است