مسيح مشكوك ميزني

ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي

نازنین ِ نانوشته، ای غزل‌واژه‌یِ غمگین - این سکوتُ خوش‌صدا کن، با ترانه‌هایِ رنگین
ای تو از ستاره سرشار، ای‌شب‌آواره‌یِ‌دل‌تنگ- تیر ِ آخرین ِ ترکش، ای ترانه‌یِ خوش‌آهنگ
کوچ ِ تو مهتابُ خط زد از تو آیینه‌یِ مرداب-بی‌تو تعبیری نداره، فصل ِ رویایی ِ این خواب
این شکسته رُ صدا کن، که صدات صدایِ دریاست- خواستن ِ تو یه دریچه، واسه کشف ِ این معماست:
«تویِ کندویِ نگاهت، عسل ِ کدوم ِ بهشته؟!» ای همیشه پا به پا وُ ای‌همیشه نانوشته

ميدونستم ... هميشه با نوشته هاش ... اشكي ميشدم ... همون جس هميشگي