امروز به " آنهایی" می اندیشم که روی شانه هایم گریه کردند

و نوبت من که شد، دیگر نبودند.....

زندگی باید کرد!

گاه با یک گل سرخ

گاه با یک دل تنگ

گاه با سوسوی امیدی کمرنگ

زندگی باید کرد!

گاه با غزلی از احساس

گاه با خوشه ای از عطر یاس

زندگی باید کرد!

گاه با ناب ترین شعر زمان

گاه با ساده ترین قصه یک انسان

زندگی باید کرد!

گاه با سایه ابری سرگردان

گاه با هاله ای ا سوز پنهان

گاه باید روئید

از پس آن باران

گاه باید خندید

بر غمی بی پایان

لحظه هایت بی غم........

روزگارت آرام..........

از پشت دستهایش را روی چشمهانم گذاشت

از لابلای انگشتانش آنقدر محو دیدن دنیا شدم

که فراموش کردم منتظر است نامش را صدا کنم....

همیشه از فاصله ها

گله میکنیم

شاید یادمان رفته

که در مشق های کودکی

برای فهمیدن کلمات

کمی فاصله هم

لازم بود . . . .

تنها باشی

روز تعطیل باشد

غروب باشد

باران ببارد

احساس میکنی

بلاتکلیف ترین آدم دنیا هستی. . . .

آرزو کن با من

که اگر خواست

"زمستان"

برود!

گرمیِ دستِ تو اما

باشد!

"ما" ی ما "من" نشود

سایه ات از سرِ تنهاییِ من

کم نشود. . . . .