۱.گلها را از روی زمین برداشتم به روی چادرت گذاشتم

به روی سرت انداختم

تو در حال سجده بودی.



۲.امشب جانماز را زیر سرم بگذار

با همان چادر نماز سفید و گل های قرمزش که هیچوقت پیدایش نکردم.

چرا امروز

سر شاخه ی درخت ها تکان نمی خورد

نکند دیگر دوستت نداشته باشم

اکنون که مال منی
رویایت را تنگاتنگ رویایم بخوابان
و به عشق و رنج و کار بگو که اکنون همه باید بخوابند...

حال ک باز اینجا نشسته ام خستگی تمام من شده ...تمام امروزم

فقط این انگشت های خسته میدانند ک باید این دکمه های رنگ و رو رفته را فشار دهند

اما بی هدف روی کلمات می چرخند

کلمات جمله نمی شوند

جمله ای ک این همه خستگی را در خود جای دهد

کلمه ها...جمله ها

خستگی را خوب می فهمند اما...

انگشت هایم خسته اند از این همه نا نوشته

خسته اند از کلماتی ک فقط توی سرم می چرخند

جلوی چشم هایم مدام می دوند و کنار هم بند نمی شوند

کلمات از من خسته اند از این همه نوشته نشدن هم....