خدای بزرگ ....

چقدر تو بزرگی و دلت بیکران

من می گویم خداوند ؛ خدای آواها است .

او موسیقی را در وجود ما پاشیده و گذاشته تا ما با آن جوانه بزنیم .

خداوند وقتی نشسته بود ما را نقاشی می کرد برای خودش ... حتما یک گرام هم داشت !

وقتی من لذت می برم از اینهمه نوا و آوا

و مست می شوم

ومثل بچه ای در قنداق ...

موج می گیرد مرا و انگار توی یک ننوی چوبی می روم بالا و می آیم پائین ...

باور م می شود که دنیای خدا....

پر است از موسیقی ...

پر است از حس های زیبا و غمگین

باید با من زیر نوای آمیخته به ویلون و پیانوبه خلسه بروید تا بدانید چه می گویم

لذتی سکر آور و غمگین دارد

نمی خواهم هیچوقت چشم بگشایم

دوست دارم مرگ در چنین حالی بیاید سراغم

این گونه باشد ... اولین شبم را نخواهم ترسید

نگران پرسش ها نخواهم بود

نگران تاریکی هم نخواهم ماند

با همان آواها ...

زیر خاک در انتظار روزموعود دراز خواهم کشید

می دانم ...آن روز که از جا برخیزم...

خدا مرا خواهد بخشید ...

چون می دانم او شیفته آوایی است که همیشه درثانیه خلقت ... باآن بود

ومن ؛ شیفته شیفتگی اویم

دارم از حس نابی که گرفتم ...می نویسم

یک آرشه ماهرانه ویلن؛ با تک صداهایی از پیانو که "عاشق شدم" را می نوازد

کسی دوستم نداره ............

چطوره ؟؟؟؟؟؟

مرسی محمد جان

باید فراتر از خود بود .

فراتر از هر آن چه که در باورمان است .

باید حس هایمان را هرروز صیقل زد و هر روز درون موج دل های مان ...شنا کرد . بی عینک شنا ...بی کلاه شنا ....

و رفت ته اش ...

بی اکسیژن ...

بی لوله غواصی ...

بدون ترس و واهمه

و بی بیم و هراس .

عشق هایی که می تواند باعث سلامتی باشد ..

پول باشد...

خنده باشد ...

پدر باشد و وجود مادر...

و حتی کفش و شلوار و ماشین و دوچرخه ای

و کسی را که دوستش داریم

و خیلی هم دوستش داریم.

شانه هایم درد می کنند

کو خدایم ؟

که کمی تسکینم دهد

و شانه هایم را ...

بسپارم به او