گاه آنکه ما را به حقیقت می رساند

خود از آن عاریست

زیرا تنها حقیقت است ... که رهایی می بخشد

گاهی که خسته می شوی ...

حتی نای نشستن هم نداری....

نای مردن هم نیست

کوچک که بودم....صدای مردی می پیچید که

خسته ااام ...... از همه ....

و بعد از عمق دلش داد می زد :

زندگی ی ی ی ........

بی زاااراز تواااا م

گاهی وقت ها ...نمی فهمی که چی دارند می گویند

خیلی وقت ها ......... حتی فهم فهمیدن هم نداری......

گاهی وقت ها ..فقط می شوی مانکن همه جا !

خیلی وقت ها خودت هم نیستی

گاهی ی ی......... خیلی کم میاری از خودت...

نه از دیگری .......

و اینجاست که .....نیستی

آن وقت ...می خزی لای موسیقی و میروی سال های دور

سالهایی که آمدند و رفتند

اگر هم برایت نیامده باشند..

....می آیند

آن وقت .. ... می آویزی به صدایی که دبروز و امروز شنیدی

و با آن تاب می روی ..

عقب که میروی ...میخوری به گذشته ها

جلو که تاب می خوری........... نمی دانی چه می خوری !

آسمان .........همیشه با قلبت ؛بازی می کند

از زندگی بیزار می شوی ....

یا می پیچی لای پرهای زیبایش و ......... پاهای بی ریختش را نمی بینی

درست عین ....عشقت به طاووس .....

و گم می شوی در کائنات وجودت ....

ذره می شوی در تارو پودت...

هیچ می شوی در کرانه های دور..دوره دور.......

وچقدر وقتی میخواهی بلند شی...

دست که به زانوت میزاری تا پا...شی ....

می بینی ..... خسته ای

خسته از این زندگی ...........

و می افتی رو تخته سنگی زرد ............

و چشمت می دود ...آن دور دور ها .............

و وقتی چشمت خورد ...به غروبی که آرام آرام ...دامن می کشد ....

داد بر می آوری :


ز ن د گ ی ی ی ی ب ی زااا ر ا ز ت وااا م

وقتی که بچه بودم

پرواز یک بادبادک می­بردت از بام­های سحرخیری پلک

تا نارنج­زاران خورشید



وقتی که بچه بودم

خوبی زنی بود که بوی سیگار می­داد و

اشک­های درشتش از پشت عینک با قرآن می­آمیخت



آه آن روزهای رنگین

آه ان روزهای کوتاه



وقتی که بچه بودم

آب و زمین و هوا بیشتر بود و

جیرجیرک شب­ها در خاموشی ماه آواز می­خواند



وقتی که بچه بودم

در هر هزاران و یک شب ، یک قصه بس بود

تا خواب و بیداری خوابناکت سرشار باشد



آه آن روزهای رنگین

آه ان فاصله­های کوتاه



آن روزها آدم بزرگ­ها و زاغ­های فراغ این­سان فراوان نبودند

وقتی که بچه بودم مردم نبودند

آن روزها وقتی که من بچه بودم



غم بود

اما کم

یاد کسی می افتم

......... ......................

اسمش .... " آدم " است !

آدم ها ...کشتزارها هستند

آدم ها ...کوهها هستند

صحراهای گم شده در لابلای شترها ...هستند.

میگذرم ....

من دوست ندارم برای همه ...وقت بگذارم

دوست ندارم به ساز همه برقصم.....چون نه بلدم و نه می خواهم بلد باشم

دوست ندارم سر از کار کسی در بیاورم

وکسی هم سر در کار من بکند !

چه به قولی....مغرور و متکبر باشم

چه به قولی ... سرشار از اعتماد بنفس دروغین باشم

چه خوب باشم و چه بد باشم ....

من همینم که هستم ...........................

می شود مرا انداخت دور

انگار هیچوقت نبودم !

می شود ...برایم ادعا کرد و غرور...پراند !

می شود خیلی کارها کرد ...اختیارتان دست خودتان است

ولی اختیار من دست خداست

وخدا داده به من !

و من باز از خدا دارم .

من در اینجا ....دوستانی دارم که خیلی هایشان را ندیدم

حتی صدایشان را نشنیدم

دوستانی دارم خیلی خوب و رفیق و شاداب

خیلی شاداب ..........

آن قدر که از "غم" خواسته ام...هیچوقت سراغ آنها ...رود.

دلم نمی خواهد شادابی شان ...پژمرده شود

من دوستی دارم که بودنش .....عین هوا است ؛ زیبائیش سحرامیز است

هر چند "خیلی دور و خیلی زیاد دور" است...اما حرفم همان است که گفتم .

من " آبیدر " را مشتاقم

زیاد و زیاد هم...مشتاقم .

کرانه های خلیج را به بوی "پرستوی مهاجر" نگاه می کنم و در ساحل آن ؛صدف

جمع می کنم .

وجاهت شمسانه " بانوی شمس " ...........

برایم بوی جوی مولیان دارد همی!

و در این رفقاتم ...آن قدر زیبا می مانم که از برای بانو...تندرستی می خواهم از خدا.

من خیلی ها را هم می گذارم بیرون دروازه سرزمینم

نباید همه بتوانند وارد جایی بشوند که جای همه نیست

یادتان است " رخ " ؟

هیچوقت ندیده ام رخ را ....

ولی به دلایلی که برای همه ! فهم آن سخت خواهد بود

طاقچه لب پنجره را که ترمه قدیمی و بسیار زیبایی دارد ...

از آن " رخ " است

حالا چرا باید برای این کارم اینهمه طعنه می زنید !؟

کاش مثل بانوی شمس بودید .

اصلا اینکه من این کار را می کنم یا نمی کنم ....چه ربطی به شما دارد؟

می خواهم همین جا ...آخرین دعوای سالم را بکنم ...با شمایی که حرمت نمی فهمی.

با شمایی که حسادتی کورکورانه دوروبرتان را سیاه کرده و نمی گذارد ببینید!

من شطرنج را .......عاشقم

شاه را تحویل نمی گیرم

فیل را .... می بالم

اسب را .....می ستایم

وزیرش ...........خودم هستم

رخ را دوست دارم

یک نفرهمیشه با لحنی خاص گفته : می خواهید شما را تحلیل کنم ؟

انگار چیز خاصی از من کشف کرده اند که دیگران نکرده اند !

یک روز گفت شما آدم احساسی هستید ...آدمی مثل شما ندیدم و خیلی حرف های دیگر !

جوانتر که بودم

برای خودم ؛

در تنهایی هایم...سوت می زدم.

زیر آن تک درخت بیرون شهر..در دل دشت زیبا؛ سوت می زدم.

وقتی با اشتیاق درونم ...دست به کتاب های قفسه ام می کشیدم...

برای خودمان ! سوت می زدم .

سوت های من ....

آواز آرامی دارند ...

به سان تک "قو"ی زیبایی که به آرامی از دل آب بر می خیزد

وسینه می کشد بر دل آبی آسمان ...

بانویی که به من گفت "آتش درونت را با نور "او" همراه کن؛گلستان می شوی."

واز خداوند خواستم آتش درونش را که همیشه با "او"ست؛گلستان و جاودانه سازد.