گاهی وقتی دلم میگیره آهنگ #رهایی .. #داریوش گوش میدم

دلبسته ي کفشهایم بودم. کفش هايي که يادگار سال هاي نو جواني ام بودند
دلم نمي آمد دورشان بيندازم .هنوز همان ها را مي پوشيدم
اما کفش ها تنگ بودند و پایم را مي زدند
قدم از قدم اگر بر مي داشتم زخمی تازه نصیبم مي شد
سعي مي کردم کمتر راه بروم زيرا که رفتن دردناک بود

کامنتتُ دیدم متوجه شدم نخوندی
آنای من

اگر طالب اویی.... به درون برو

غرق شو ...ولی نمیر؛

که با مردن؛ عشق جاودانه نمی شود

شکوه آن .... به زندگی است

به لحظه های پاک و صاف ودلتنگی اش !

به غربت همیشه آشنایش .....

که هست ونیست .

#خدا ....

من به این عشق ها .... می بالم.

برای من ؛عشق ...همین جا معنا می دهد .جایی که قلب ها برای مهربانی ها ...درد می گیرند و

دل ها برای داشتن همه چیز پاک .... می تپند

اینجا تنها جایی است که کم میاورم

بقیه را.. نمی فهمم

بردن از یاد است

در دام افتادن است

سوختن از سوز است


فردا نگوئید عاشق شده ها !


یک حقیقت است

دل دادن .........چیست ؟

دل را بریدن و دادن؟

یک کیلو سیب فروختن ؟

نیم کیلو توت فرنگی ریختن تو یک پاکت ... و دادن؟

خیار را نمک پاشیدن و بی خیال....خوردن ؟

یا...... بازی کردن ؟

درست که فکرمی کنم ..... می بینم من یک عتیقه ام !

یک عتیقهء کهنه و معمولی ؛که افتادم تو گوشهء انبار دنیا .. پیش عتیقه های باارزش دیگر .

و سال هاست که خاک می خورم ...

نه کسی...نه دستمالی ...نه پوفی ...............هیچی !

چطور؟