یعنی من خواهر دوماد می شم

"چشمانم بارانیست ....برای سیمین !"

سیمین را چندبار دیدم و پای حرف هم نشستیم

با هم حتی.... کلنجار رفتیم سر حرف زدن من !

منم سر حرف زدن او

او می گفت : "حرف که می زنی ...باید حرف دلت باشد "

منم می گفتم :"حرف که می زنی ...باید حرف دلت باشد"

! ! !

هر دو یک چیز می سرودیم در حقیقت خودمان !

ولی لذیذ بود کلنجار رفتن دو حرف شبیه هم !

چون ...

واژه های سیمین فرق می کرد با زاویه های من !

دوستی نوشته بود

" چشمانم ...بارانیست برای سیمین "

ومن ته دلم گفتم

"من"...خود بارانم ؛ برای سیمین !

دنیای ما ...چقدر تو خالیست !

مثل جیب پر از پاره پوره فقیر بینوایی؛ که هر چقدر ته آن را می کاود..

جز سوراختک ! هایی ریز و درشت .... چیزی به چنگ نمی آورد !

دانشور را..... با جلال شناختم

برغم سن زیبایی که داشت و پر غرور....

من با سن کمم....

سر در هوای حرف هایش گذاشته بودم

زیبایی نوشتن هایش

بکر و ناب بود

زیبایی رفاقتش با جلال...... چقدر رشک برانگیز بود ؟فقط من می دانم و من

کتاب ها و دفتر های شعرش ؛یک طرف

زیبایی دوستیش با جلال؛ یک طرف !

من بیشتر شیفته همین زیبایی او بودم

نود سال پیش ....آمد

اما انگار همین امروز آمده است !

در نگاه و حس من...

سیمین با رفتنش ...تازه آمده است

یک پنیر تازه

یک حس تازه

یک لبخند تازه

یک زیبایی و غرور تازه

یک سیمین دانشور قدیم تازه.............................

که هر چقدر می کاوی !

باز ...همان سر " ته " ...... هستی !

من ...خود بارانم برای سیمین

من خود سپیدارم برای سیمین

وقتی ...باد خبر رفتنش را آورد

شانه برباد سپردم ....و لرزیدم...

آن سان که

کلاغ ها و جغد ها و گنجشک ها ی روی شاخه هایم ...

پر گشودند ....

مثل سیمین ...........

و اوج گرفتند ...بر دل ابرها

دنبال جلال

پس سال ها

چراغ موبایل من که چشمک می زند ..........

دوست دارم چراغش را بخورم !

اصلا این ...

وقتی زنگ می خورد ...

اشتهایم برای خوردنش می رود بالا...مثل یک برج !

من هر چیزی را قبول نمی کنم

اصلا هر چیزی ...

چشمم را نمی گیرد

چشم من؛ باید چشمکی ناب و تک بخورد...تا بگیرد!

برای همین ...

من تا الان .......تک مانده ام !

تک و تنها

و

در این تک وتنهائیم ؛

آن قدر تک زدم و تنها رفتم ..که تک وتنها مانده ام!

برای همین ..من هنوز تک هایم را ...دارم !

مثل همان موبایل اولم

که خیلی تک بود .

وبا من ؛همه جوره...تاب بازی می کرد...

با هم خیلی دوست بودیم

خیلی ناز و نرم ...

در دستانم...لیز می خورد

ولی هیچ وقت نمی افتاد زمین !

با پست و بلندی دستم...آشنایه آشنا بود

می دانست وقتی پرتش می کنم بالا....

باید کجای دستم بیفتد!

و می افتاد همان جاکه باید می افتاد !

مثل نادیا کومانچی !

ژیمناست نرم و چابکی که موبایل منم از اون یاد گرفته بود.

امروز دیگر ...توی جیب من نیست !

توی دست های من هم نیست !

ولی در قلب من است

و برای همین خیلی دوستش دارم .

حتی امروز که داخل آن نایلون آلمانی گذاشتمش

وقتی چشمم به او می افتد ..

رو بر نمی گردانم

به او نشان می دهم که چقدر دوستش دارم !

من به لطافتش

به رنگش

به دندان های افتاده اش !

به ویبره زنانه اش

به پنجره کوچکش

که همیشه از پشت آن ...اسم خیلی ها را دیدم

عشق می ورزم !

و....

هنوز هم به این یکی که تازه گرفتمش !

می گویم

که اورا چقدر دوست دارم

تا بداند که من

با دوست داشتنیم .....

چقدر ساده

وصادق

وراستم!

چی بگم ؟

اگر بخواهم حرف بزنم ...

خیلی می شود زد؛ حرف

اگر بخواهم بگویم که چه حسی به من دست می دهد که حس می کنم

وقتی گفته اند پای همین درخت منتظر باش...

بر می گردم

و برنگشته اند !...

گفته اند

لب همین دریا بایست ..با صدف ها بازی کن...

بر می گردم

و برنگشته اند....

گفته اند

یه لحظه ....................

و تا دو روز؛ من در همان یه لحظه ایستاده ام...

باورتان می شود ؟!

باورتان می شود این همه ایستادن ها را؟

باورتان می شوددددددددددددددددددددددددددددددددددددد ؟

به کی بگویم که این طور " تا " کردن ؛

خوب نیست ...

بی انصا[!]ت .....

بد است ...........

شکستن است .......

خرد شدن است

فکر میکنید خودم را می گویم ؟

نهههههههههههههههههههههههههههههههه...ه

شما را می گویم.......

چرا اینقدر بی انصاف هستید با خودتان ؟

چرا این همه بدی می کنید با خودتان ؟

چرا اینقدررررررررررر .... می شکنید خودتان را ؟

آخر چرا خرددددددد می شوید ؟

من از آن آدم هایی هستم که می گویم

هپ چی که می کنی.....؛به خودت کردی.

از آن هایی هستم که همیشه می ایستم ...

و در این ایستادنم...

هی راه می روم !

برای من ....

بودن ؛ یک دنیا می ارزد

ماندن ........

خیلییییییییی زیباست

زیبایی ....به خودی خود ...............

یک ریال هم نمی ارزد برای من

غرور را .....

می شکنم..............

با غرورم !

تنه بخورم..... نمی افتم

می تنم !

یعنی تنه می زنم ...

ودر این تنیدن ها ....

زیباترین تارها را می دوزم

وحشی تر و شگفت انگیزتر از هر تار عنکبوتی !

بی‌زحمت یه #شکلک به متن اضافه کنین جهت رعایتِ قانونِ گروه

بند 4 -

گفته بود پيش از اين‌ها: دوستي ماند به گل



دوستان را هر سخن، هركار، بذر افشاندن است



در ضمير يكدگر



باغ گل روياندن است







گفته بودم: آب و خورشيد و نسيمش مهر هست



باغبانش، رنج تا گل بردمد



گفته بودم گر به بار آيد درست



زندگي را چون بهشت



تازه، عطرافشان و گل‌باران كند

: گفته بودم، ليك، با من كس نگفت



خاك را از ياد بردي خاك را



لاجرم يك عمر سوزاندي دريغ



بذرهاي آرزويي پاك را







آب و خورشيد و نسيم و مهر را



زانچه مي‌بايست افزون داشتم



شوربختي بين كه با آن شوق و رنج

در زمين شوره سنبل كاشتم



گل؟



چه جاي گل، گياهي برنخاست



در پي صد بار بذرافشاني‌ام



باغ من، اينك بيابان است و بس



وندر آن من مانده با حيراني‌ام







پوزشم را مي‌پذيري،



بي‌گمان



عشق با اين اشك‌ها، بيگانه نيست



دوستي بذري‌ست، اما هر دلي



درخور پروردن اين دانه نيست



بازهم یک شعر زیبا از " رخ "

حرف ها در درونش است که فقط من می دانم و رخ

بابا ب من نگو چلغوز
مامان بابا ی بچه دیگه داره ها هی اشتباهی اسم اونو ب من میگه حواست باشه ب بابا

دوست دارم

اتفاقا امروز همکارم زنگ زده بود میگفت خانم ... وایرلسا قطعه گفتم نخیر گفت حالا چرا میزنی گفتم نخیر من جمله ام تاکیدی بود

اما من نیستم

اصلا این نیستم که فکر می کنید

انگار همیشه باید سوء تفاهم باشد !

انگار همیشه باید؛ همین باشد ....

ولی .....خودمان می خواهیم این گونه بودن را

من ؛ نه ها .............شما !

من ؛ ورای امواج و نشنیدنم .

من ؛ عادت به عادت ....ندارم.

ولی کسی داشت ؛ می مانم در همان تنهائیم .

دوست ندارم عادت کسی را به هم بزنم .

می توان...همیشه کنار ساحل نایستاد .

کوهستان و روستا که هست .

خانه ای هست ته جنگل....

باده ای هست برای سر کشیدن....

باده ای کهن.....

به عمق ؛همه باستان .

امیر حسین فکت درد نگرفت اینقدر خندیدی؟؟!! مسخره کردن آدما خنده دار نیست

"ساکنان ساحل بعد از مدتی صدای امواج را نمی شنوند !

چه تلخ است قصه عادت ..."