میگذرم ....

سلام ابجی

من دوست ندارم برای همه ...وقت بگذارم

دوست ندارم به ساز همه برقصم.....چون نه بلدم و نه می خواهم بلد باشم

دوست ندارم سر از کار کسی در بیاورم

وکسی هم سر در کار من بکند !

چه به قولی....مغرور و متکبر باشم

چه به قولی ... سرشار از اعتماد بنفس دروغین باشم

چه خوب باشم و چه بد باشم ....

من همینم که هستم ...........................

می شود مرا انداخت دور

انگار هیچوقت نبودم !

می شود ...برایم ادعا کرد و غرور...پراند !

می شود خیلی کارها کرد ...اختیارتان دست خودتان است

ولی اختیار من دست خداست

وخدا داده به من !

و من باز از خدا دارم .

من در اینجا ....دوستانی دارم که خیلی هایشان را ندیدم

حتی صدایشان را نشنیدم

دوستانی دارم خیلی خوب و رفیق و شاداب

خیلی شاداب ..........

آن قدر که از "غم" خواسته ام...هیچوقت سراغ آنها ...رود.

دلم نمی خواهد شادابی شان ...پژمرده شود

من دوستی دارم که بودنش .....عین هوا است ؛ زیبائیش سحرامیز است

هر چند "خیلی دور و خیلی زیاد دور" است...اما حرفم همان است که گفتم .

من " آبیدر " را مشتاقم

زیاد و زیاد هم...مشتاقم .

کرانه های خلیج را به بوی "پرستوی مهاجر" نگاه می کنم و در ساحل آن ؛صدف

جمع می کنم .

وجاهت شمسانه " بانوی شمس " ...........

برایم بوی جوی مولیان دارد همی!

و در این رفقاتم ...آن قدر زیبا می مانم که از برای بانو...تندرستی می خواهم از خدا.

من خیلی ها را هم می گذارم بیرون دروازه سرزمینم

نباید همه بتوانند وارد جایی بشوند که جای همه نیست

یادتان است " رخ " ؟

هیچوقت ندیده ام رخ را ....

ولی به دلایلی که برای همه ! فهم آن سخت خواهد بود

طاقچه لب پنجره را که ترمه قدیمی و بسیار زیبایی دارد ...

از آن " رخ " است

حالا چرا باید برای این کارم اینهمه طعنه می زنید !؟

کاش مثل بانوی شمس بودید .

اصلا اینکه من این کار را می کنم یا نمی کنم ....چه ربطی به شما دارد؟

می خواهم همین جا ...آخرین دعوای سالم را بکنم ...با شمایی که حرمت نمی فهمی.

با شمایی که حسادتی کورکورانه دوروبرتان را سیاه کرده و نمی گذارد ببینید!

من شطرنج را .......عاشقم

شاه را تحویل نمی گیرم

فیل را .... می بالم

اسب را .....می ستایم

وزیرش ...........خودم هستم

رخ را دوست دارم

یک نفرهمیشه با لحنی خاص گفته : می خواهید شما را تحلیل کنم ؟

انگار چیز خاصی از من کشف کرده اند که دیگران نکرده اند !

یک روز گفت شما آدم احساسی هستید ...آدمی مثل شما ندیدم و خیلی حرف های دیگر !

جوانتر که بودم

برای خودم ؛

در تنهایی هایم...سوت می زدم.

زیر آن تک درخت بیرون شهر..در دل دشت زیبا؛ سوت می زدم.

وقتی با اشتیاق درونم ...دست به کتاب های قفسه ام می کشیدم...

برای خودمان ! سوت می زدم .

سوت های من ....

آواز آرامی دارند ...

به سان تک "قو"ی زیبایی که به آرامی از دل آب بر می خیزد

وسینه می کشد بر دل آبی آسمان ...

بانویی که به من گفت "آتش درونت را با نور "او" همراه کن؛گلستان می شوی."

واز خداوند خواستم آتش درونش را که همیشه با "او"ست؛گلستان و جاودانه سازد.

سلام خوش آمدی رفیق

سوت جمعه را .....

با یاد همهء بود و نبودها ؛آغاز کردم

یاد ها ؛ خاطره ها و دیدن گذشته ها و چشم دوختن به آینده ای که دیده نمی شود

در تنهایی .....من به حس هایی می رسم که در یک دنیا جمع ؛ نمی رسم !

ما آدم ها ...چقدر آدمیم ! ...خدا می داند.

چقدر در وجود ما حس است ...آن را خدا می داند .

و...چقدر در دل ما؛ سبد سبد مهر و بقچه بقچه کین خوابیده...

این را هم ؛خدا می داند!

خیلی وقت ها ...ما هیچ از خودمان نمی دانیم و در این هیچ ! می مانیم .

زیبایی را در وجود خودمان معنا می کنیم

و زشتی را در دنیای دیگران!

راستی را به خودمان می بندیم

و دروغ را به این وآن هدیه می کنیم .

کجی مان را صداقت و صمیمیت شان را ...ریا می بینیم.

دنیای مان را شاد و جهان شان را...ناشاد می جوئیم !

وآن قدر در این جهالت جاودانه مان می مانیم ....

که جاودانگی هم ...

می پوسد !


***********************

سوت جمعه را....

خیلی زدم من !

یاد همه آن چه بود و نبود .....

ساز سوت مرا ...نازک و زیبا کرده بود

سوت جوانی من ...

هنوز با من است ...

درون دل من.......

آن جای قلبم.....

این جای دلم.........

همهء همه جای من........

در وجود و نا وجود من ...

در تمام سال هایی که جا گذاشته ام ...

تمام سال هایی که اگر باشد باز....

در خود خودم....

که با تمام وجودم ....

از لای دولب .................

با نوای غم انگیز زندگانی ....

بیرون می آید ....

و می شود...

سوت جمعهء من !

آخ جون فالوده

کلمات و حس ها ...همه آن چه هست ؛ از آن " رخ" است

"رخ" تصمیم گرفته ...همچنان زیبا و باشکوه بماند

رفتم در خانه را با کلیدخودم باز کنم نشد...
در باز بود مثل همیشه....مثل همیشه انگار کسی قبل از من...درست چند دقیقه قبل از من...بوده آنجا....!

راستش دلم به خانه تکانی هم نرفت.غبارها را که دیدم روی میزهاو تابلو ها و مبل ها,انگار که ذره ذره شان غمی باشد بنشیند روی دلم...
کتری را هم که پر کردم بگذارم روی گاز,تا خواست بجوشد دلم بیشتر گرفت.انگار که صدای جوشیدن آب شبیه شیون های بلند بلند زنی باشدهمین ته جنگل...پای همین کوه...نزدیک خانه مان...!

چقدر دوست داشتم کسی بود اینجا,که داد می زد روی این دیوارهای پر ادعا...اصلا دوست داشتم کسی سر خود من هم داد بزند...که مگر آدم در خانه ی خودش هم دلش می گیرد...!؟

چقدر ناراحت شدم کتابهایمان که با آن وسواس و سلیقه در قفسه ها چیده بودیم...آنقدر خاک خورده بودند!!!

گویی هوای این خانه هم حتی,قهر است بامن...اینجا نفسم,آن نفس های قدیمی نیست...!!! سنگین است...

داشتم فکر می کردم کی میشود آفتاب دوباره از لا به لای همیت پنجره ها سرک بکشد به کلبه مان...و من آنقدر جلوی گرمایش بنشینم,که آب شود همه ی غرور بی جایم....!

داشتم ثانیه ها را می شمردم...
1...2...3...4...
هر چند ثانیه بر می گشتم و نگاه می کردم دیوارها را...که نگاه سنگینشان را از من برگردانده اند یا نه...!؟
ولی هر بار قهرآلودتر بودند...پر خشم!

رفتم سراغ صفحه ی شطرنجمان...چقدر جنگ و دعوا...
تنها چند ثانیه طول کشید که مرا برد به همان روزهای داغ و پر خاطره...!
چقدر دلم یک شطرنج آرام می خواست...
که این بار وقتی مهره هایت را از صفحه ی نداشته مان بیرونشان می کنم یا وزیرت را کیش می دهم...مثل همیشه دردش را سر دوستی مان خالی نکنیم...!!
که اگر وزیرت مقابل رخ من می ایستد ابروهایم را به هم گره نزنم و نگویم که چرا اینجایی...که منتظر پیام آتش بس باشم...
بدون اینکه فکر کنم که قشونت تسلیم شده اند....

سلام

چقدر هوای اینجا...

ولی من می مانم...می مانم تا وقتی که خود این دیوارها و تابلوها کم بیاورند...که بپذیرن کسی آمده که روزگاری اهل همین خانه بود...

و می خواهد باشد...