مرسی ستاره جان

سرعتم پایینه ...........

خدا نگهدار

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ُ

تو را

با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم !

تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزو هایت دعا کردم !

پس از یک جست و جوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید ُ

با حسرت ُ جدا کردم ...

وتو ...

در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی :

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی ...!

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم، تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم ...

همین بود آخرین حرفت .!

و من..

ومن بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشکی از

جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید واکردم

نمی دانم چرا رفتی ؟ ... نمی دانم !

شاید خطا کردم !

و تو ...

بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی ُ نمی دانم کجا ؟ تا کی ؟ برای چه ؟

ولی رفتی ...

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید ...

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت ...

و بعد از رفتنت ... رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد .

وگنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت ُ

تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد !

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد کس ندانست تو نام مرا از یاد خواهی برد !

و بعد از اینهمه طوفان و وهم و پرسش و تردید



و من در اوج پاییزی ترین حالت یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا....؟!

شاید به رسم عادت پروانگیمان بازُ

برای شادی و خوشبختی و باغ قشنگ آرزو هایت

دعا کردم ...



فروغ فرخ زاد

خدافظ

توآمدی زدور ها ودورها...

زسرزمین عطر ها ونورها...

نشانده ای مرا کنون به زورقی...

زعاجها ...زابرها...بلورها...

مراببر امید دلنوازمن...

ببربه شهر شعرها وشورها...

به راه پرستاره می کشانی ام ...

فراتر از ستاره می کشانی ام ...

نگاه کن من از ستاره سوختم...

لبالب از ستارگان تب شدم.

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل٬

ستاره چین برکه های شب شدم...

چه دور بود پیش از این زمین ما٬

به این کبود غرفه های آسمان ...

کنون به گوش من دوباره می رسد٬

صدای تو ٬صدای بال برفی فرشتگان...

نگاه کن که من کجا رسیده ام٬

به کهکشان ٬به بی کران ٬به جاودان...

کنون که آمدیم تابه اوجها٬

مرابشوی باشراب موج ها...

مرابپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیر پا...

مرادگررها مکن

مراازاین ستاره ها جدامکن

فقر اینه که ۲ تا النگو توی دستت باشه و ۲ تا دندون خراب توی دهنت؛
فقر اینه که روژ لبت زودتر از نخ دندونت تموم بشه؛
فقر اینه که شامی که امشب جلوی مهمونت میذاری از شام دیشب و فردا شب خانواده ات بهتر باشه؛
فقر اینه که ماجرای عروس فخری خانوم و زن صیغه ای پسر وسطیش رو از حفظ باشی اما تاریخ کشور خودت رو ندونی؛
فقر اینه که وقتی کسی ازت میپرسه در ۳ ماه اخیر چند تا کتاب خوندی برای پاسخ دادن نیازی به شمارش نداشته باشی؛
فقر اینه که توی خیابون آشغال بریزی و از تمیزی خیابونهای اروپا تعریف کنی؛
فقر اینه که ماشین ۴۰ میلیون تومانی سوار بشی و قوانین رانندگی رو رعایت نکنی؛
فقر اینه که دم از دموکراسی بزنی ولی ، تو خونه بچه ات جرات نکنه از ترست بهت بگه که بر حسب اتفاق قاب عکس مورد علاقه ات رو شکسته؛
فقر اینه که ورزش نکنی و به جاش برای تناسب اندام از غذا نخوردن و جراحی زیبایی و دارو کمک بگیری؛
فقر اینه که در اوقات فراغتت به جای سوزاندن چربی های بدنت بنزین بسوزانی؛
فقر اینه که با کامپیوتر کاری جز ایمیل چک کردن و چت کردن و موزیک گوش دادن نداشته باشی؛
فقر اینه که کتابخانه خونه ات کوچکتر از یخچالت باشه؛

سلام

تورا دختر خانوم می‌نامند مضمونی که جذابیتش نفس‌گیر است…
دنیای دخترانه تو نه با شمع و عروسک معنا پیدا می‌کند و نه با اشک و افسون.
اما تمام این‌ها را هم در برمی‌گیرد…
تو نه ضعیفی و نه ناتوان، چرا که خداوند تو را بدون خشونت و زورِ بازو می‌پسندد.
اشک ریختن قدرت تو نیست، قدرت روح توست .
اشک نمی‌ریزی تا توجهی را به خواسته‌ات جلب کنی با اشک روحت را می‌شویی.
خانه بی‌ تو سرد و ساکت است چرا که شور و هیجان زندگی با صدای بلند حرف زدن، و موسیقی گوش دادن، نیست.
زندگی ترنم لالاییِ آرامش بخشی را می‌طلبد که خدا در جادوی صدای تو نهفته است.
تو تنها با ازدواج کردن و مادر شدن نیست که معنا می‌گیری تو به تنهایی معنا داری، معنای عمیقی در واژه دختر بودن است.
اگر فرهنگ غلط و کوتاه نظری تو را ضعیفه بخواند باز هم قوی‌تر از قبل از پشت همین واژه سربلند می‌کنی و لبخند می‌زنی…
چرا که خداوند تو را دختر آفریده است و همین برای تو کا[!]ت

silam