می دانم خیلی غلط می کند ... ،

ولی چه کنم ... ؟!

دل♥ َم تو را می خواهد ...

کلافه ام...



اندازه غربت زنی که



دلش بغل کردن بچّه اش را میخواهد،



امّــــــــــــــــــــا دســــــــــت نــــــــــــــــــدارد....

mersi aziiiiiiiiizam
bebakhshid dir javab dadam

آنقــــدر فریـــاد هایــــم را سکــــوت کرده ام
که اگـــــر به چشمـــانم بنگری،
کـــــر میشوی...

چند بار امید بستی و دام برنهادی

تا دستی یاری دهنده

کلمه ای مهر آمیز

نوازشی یا گوشی شنوا به چنگ آری؟

چند بار دامت را تهی یافتی؟

از پای منشین

آماده شو! که دیگر بار و دیگر بار دام باز گستری …

هیچ حس کردید اینجا چه جور جایی است؟
همین جا که بهش می گوئیم "وبلاگ".
حس میکنم اینجا دنیای خاصیه !
با یه دنیا آدم..یه دنیا حس ..
کلی دنیا توی اینجاست
با نفس های بی شمار!
یکی عاشق می شود !
یکی متنفر می شود!
یکی شاد..
یکی به قول همه تان ....غمگین !
یکی "دلقک"
یکی "قاه قاه " می خندد
یکی دنبال شکسته های خاطراتش است
یکی کودکی هایش را می جوید
یکی اشک هایش را
یکی بوهای قشنگ می خواهد
یکی خار است
یکی گل !
یکی پست
یکی پاک
یکی ...هم چنان چشم انتظار است !
و ما همه ...دنبال "یک" چیزی هستیم ...
یک چیز خوب....که بتواند "پرمان" کند...
با حرف
با ناز
با قهر
با اخمی در چین پیشانی
چشمکی ؛ در گوشه چشم
دستی ..مشت شده
مشتی ..وا شده
قلب هایی غرق در تلپ تلپ هایی بی قرار
وای ..که چقدر اینجا حرف است برای گفتن و شنیدن
برای زدن و در رفتن !
برای همه چیز...
همه چیز های یک زندگی زشت وزیبا

*************************************************

من دیوانه ؛ بر هر عاقل فرزانه می خندم
بهر فرزانه کو خندد بهر دیوانه ؛ می خندم
هر آن بی ذوق و بی شوقی که زد لاف از خردمندی
برآن بی مایهء بیچارهء پر چانه؛ میخندم
یکی از عقل مینازد؛ دگر بر عشق می تازد!
براین خامان از عشق و خرد بیگانه؛می خندم
دلی کز عشق خالی شد؛برآن ویرانه می گریم
سری کز ادعا پر شد؛برآن انبانه می خندم
به مستی ؛چارهء غم کن!که من از دولت صهبا
چو مینا ؛بر بد ونیک جهان؛رندانه می خندم
بسا پیمان که می بندم بروز؛از بهر ترک می
چوشب شد؛ بر همان پیمان؛به یک پیمانه میخندم
* * *
چو می بینم که جان بازد؛بگرد شمع پروانه
برین جانباز می سوزم؛برآن جانانه می خندم
حدیث شمع و پروانه کهن شد؛در جهان نو
درین دنیای پر افسون؛بدان افسانه میخندم
اگر دندانهءقصری؛فرو خواند بدل پندم
ازین اندرز می لرزم؛برآن دندانه می خندم
و گر ساقی به میخواران کند ناز؛از پی جامی
برآن هر جایی افسونگرفتانه می خندم
چودر زیر عبای شیخ؛سبحهءتزویر
گهی بردام صیادو گهی بردانه می خندم
یکی می گفت:"مجلس خانهءملت بود"گفتم:
"گهی بر خانه؛گه بر ریش صاحبخانه میخندم"

*

بسیلی؛صورت نیلی؛چو آتش سرخ میدارم
زهشیاری پریشانم؛از آن مستانه می خندم
بسوز ایدل !بر این دنیای بی سوز و گداز ما !
مگو د...!به سوزشمع یا پروانه می خندم

عمر کوتاه جهان؛ سوز و گدازی بیش نیست
ک اولش افروختن بود؛ آخر آن سوختن
زندگانی چیست؟... جز رقصی در آتش؛ داشتن
در میان شعله ها؛ افتان و خیزان سوختن !

چراغ موبایل من که چشمک می زند ..........

دوست دارم چراغش را بخورم !

اصلا این ...

وقتی زنگ می خورد ...

اشتهایم برای خوردنش می رود بالا...مثل یک برج !

من هر چیزی را قبول نمی کنم

اصلا هر چیزی ...

چشمم را نمی گیرد

چشم من؛ باید چشمکی ناب و تک بخورد...تا بگیرد!

برای همین ...

من تا الان .......تک مانده ام !

تک و تنها

و

در این تک وتنهائیم ؛

آن قدر تک زدم و تنها رفتم ..که تک وتنها مانده ام!

برای همین ..من هنوز تک هایم را ...دارم !

مثل همان موبایل اولم

که خیلی تک بود .

وبا من ؛همه جوره...تاب بازی می کرد...

با هم خیلی دوست بودیم

خیلی ناز و نرم ...

در دستانم...لیز می خورد

ولی هیچ وقت نمی افتاد زمین !

با پست و بلندی دستم...آشنایه آشنا بود

می دانست وقتی پرتش می کنم بالا....

باید کجای دستم بیفتد!

و می افتاد همان جاکه باید می افتاد !

مثل نادیا کومانچی !

ژیمناست نرم و چابکی که موبایل منم از اون یاد گرفته بود.

امروز دیگر ...توی جیب من نیست !

توی دست های من هم نیست !

ولی در قلب من است

و برای همین خیلی دوستش دارم .

حتی امروز که داخل آن نایلون آلمانی گذاشتمش

وقتی چشمم به او می افتد ..

رو بر نمی گردانم

به او نشان می دهم که چقدر دوستش دارم !

من به لطافتش

به رنگش

به دندان های افتاده اش !

به ویبره زنانه اش

به پنجره کوچکش

که همیشه از پشت آن ...اسم خیلی ها را دیدم

عشق می ورزم !

و....

هنوز هم به این یکی که تازه گرفتمش !

می گویم

که اورا چقدر دوست دارم

تا بداند که من

با دوست داشتنیم .....

چقدر ساده

وصادق

وراستم!