مرگ بزرگترین ضایعه زندگی نیست
بزرگترین ضایعه چیزیست که در هنگام زنده بودن در درونمان می میرد

salam khoshtip

وقتی آنقدر در زندگی مادی غرق میشویم که

زنگار غفلت بر قلب هایمان می نشیند

و از آسمان غافل می شویم

تصورمان از خوشبختی

متفاوت از واقعیت آن می شود

و چیزی جز سراب نیست

سرابی که بارها از سوی فریب خوردگان آزموده شده

خدایا ...................................

لازم است با تو حرف بزنم ...

می دانم دربیابان دنیا گم شده ام

پس ای مهربان ، راه را نشانم بده

و در این مسیر همراهم باش و یاری ام کن

ای مهربانـ ترین مهربانان عالم ...

میبینم اونور کمرنگی
پس بگو کجا سرت گرمه
چطوری با مرام

سکوت کردم.... نمیدانم چرا به اشتباه گفتند راضی ایست.....

سکوت ام را شنیدنند ....اما حرف دلم را نه....

سکوتم دردناک بود ...اما برای آنها لذت بخش... برای آنهایی که اصلا نمی خواستند حرفی بزنم .. پس من در این میان چه می کردم؟

در میان این همه سخن که بر سرم میبارید و من حتی یک کلمه.. یک کلمه پاسخ گو نبودم چه میکرم؟

چه کرده بودم که روزه سکوت گرفته بودم؟....از چه میترسیدم که سکوت کرده بودم؟ ...

از که میترسیدم که دهانم بسته بود؟

بغض همراه با سکوت ... بغض همراه با لرزش دستان .... خشم همراه با سکوت....

انگشتانی که جمع میشدنند و ناخن هایی که به گوشت فرو میرفتند...

لبی که گزیده میشد و چشمانی که خیره مانده بود.....

ذهنی که آشفته بود و مدام این کلمات را دوره میکرد..چرا نمیگویم؟؟؟ چرا؟؟چرا؟؟؟چرا؟؟؟

سرم را بالا آوردم و خودم را در نگاه مادر دیدم....مادر... آه مادر.. کاش تو جای من سخن میگفتی...

صدایی ..حرفی...کلمه ای... گوشم را نوازش داد... :

اگر حرفی نمیزند دلیل بر رضایتش نیست .... سکوتش درد دارد و درد .... فرزندم را خوب میشناسم...هنوزم دیر نیست به او یاد بدهم بگوید نه......

غمگین چو پاییزم ، از من بگذر
شعری غم انگیزم ، از من بگذر
سر تا به پا عشقم ، دردم ، سوزم
بگذشته در آتش همچون روزم
غمگین چو پاییزم ، از من بگذر
شعری غم انگیزم ، از من بگذر

بگذار ای بی خبر بسوزم ، چون شمعی تا سحر بسوزم
بگذار ای بی خبر بسوزم ، چون شمعی تا سحر بسوزم

دیگر ای مه به حال خسته بگذارم ، بگذر و با دل شکسته بگذارم
دیگر ای مه به حال خسته بگذارم ، بگذر و با دل شکسته بگذارم
بگذر از من تا به سوز دل بسوزم
آه ، در غم این عشق بی حاصل بسوزم
بگذر از من تا به سوز دل بسوزم
آه ، در غم این عشق بی حاصل بسوزم

بگذر تا در شرار من نسوزی ، بی پروا در کنار من نسوزی
همچون شمعی به تیره شب ها
می دانی عشق ما ثمر ندارد ، غیر از غم ، حاصلی دگر ندارد
بگذر زین قصه ی غم افزا

غمگین چو پاییزم ، از من بگذر
شعری غم انگیزم ، از من بگذر
سر تا به پا عشقم ، دردم ، سوزم
بگذشته در آتش همچون روزم
غمگین چو پاییزم ، از من بگذر
شعری غم انگیزم ، از من بگذر
غمگین چو پاییزم ، از من بگذر
شعری غم انگیزم ، از من بگذر
غمگین چو پاییزم ، از من بگذر
شعری غم انگیزم ، از من بگذر

من لواااااااااااشك ميخوام

باید برم افطاری درست کنم... من که مثل شما مامان جونم اینجا نیست ....

در قید غمم، خاطر آزاد کجایی؟

تنگ است دلم، قوت فریاد کجایی؟

با آنکه ز ما هیچ زمان یاد نکردی

ای آنکه نرفتی دمی از یاد کجایی؟