؟؟؟؟؟؟

کفش هایم که جفت می شود دلم هوای رفتن می کند




من کودکانه بی قرار تو می شوم



و تو ...



تو خالی از منی



منی که جز هوای رفتن خود فکری بر سر نداشتم



اما حال که به خود می اندیشم حسی جز رفتن تو را در خود نمی بینم

من خودم نیستم
گم شده ام

میان تاریکی جنگل آدم های اطرافم

میان دروغ هایی که به هم بافته ام تا باورم کنند

میان حس غریب تنهایی ومرگ

میان بودن و رفتن

از یاد رفته ام

حتی از یاد پدرم

که مرا ناخواسته به این دنیای دلسنگ دعوت کرد

خسته شدم

از جنگیدن، از مبارزه کردن برای آنچه حقم است و در دستم نیست

امیدوارم

به موفقیت کسی که برایم خون دل خورد

این تنها امیدی است که شبها را برایم روز میکند

در ثانیه هایی که غم طاقتم را تاب میکند میخواهم سکوت اویخته بر دیوار دل را فریاد کنم

و بشکنم این فاصله های خیمه زده میان سکوت من و نگاه تو را.

گاهی در انتهای یک سکوت سخت ارزو میکنم کاش این اخرین سکوت میان من و تو باشد

و از این پس این بند ها را بگشاییم وعشق جایگزین اندوه شود.

نمیدانم چرا اینگونه است!

گاهی ساده دل می بندم به حادثه ای که مرا با خود میبرد تا مرز جنون و گاه دل را

باز میستانم از نگاهی که مهر در ان رخنه کرده.

گاهی انقدر شکننده که با تلنگری ناگهان فرو میریزم /گاهی انچنان صبور که

در چرایی این تناقض درمانده می شوم و سکوت میکنم تا شاید سکوت در یابد که این من

اینگونه یعنی چه!؟

سکوت با تمام سنگینی که بردل می کند گاهی مرا می رهاند از نگاههای پرسوال وچراهای

اشفتگی های گاه به گاه دل.

می اندیشم لحظه ها برای چه متولد میشوند وچرا در دم جان میدهند و تک تک لحظه ها

برای چه در قاب زندگی من پیدا میشوند حادثه می افرینند ودر خاطراتم گم میشوند!؟؟؟

ان گاه دوباره تلنگری و دل در به در و درمانده ومن شرمنده از این تردید!

ای وای باز دوباره این دل چه ساده در خود گم شد!!!

بخشش....بخشش.......!بخشش ای باور من ...ای خدای من ........! ببخش دل را.

او میداند که در پشت این دیوار سکوت فردای زیباییها خانه کرده و عشق موج میزند

اصلا شاید از اینرو ست که این چنین بی تابی میکند و بیقرار است.

و اینک ای کس بی کسا ن میان این همه باور ناباوریها این همه لحظه های غریب

وافکار غمین فقط یاد تو ریشه دارد تو که با من گفتی از عشق در سختترین لحظه های بودن.

بامن گفتی که با یادت میتوان گدا بود و پادشاهی کرد.

ای منتهای باور من به زیباترین و خالصانه ترین باورها سوگند/به رویا شیرین و به امیدهای

زندگی افرین/به نگاههای خسته ودلهای شکسته

در بیابانی که بهت سکوتش قلب عاشق را به زنجیر میکشد وبی تابی هایش ره گم کرده ی

امیدواری را به کام مرگ میکشد دستان خالی ام را که بسویت دراز است بگیر و هیچ دم

مرا با این بار گناهان و این همه غربت با قلبی پرتلاطم از طوفان حادثه ها

وافکار پریشان تنها مگذار.

دریابم که خواهانم پیوسته و تا ابد خواهانم تو باشی ومن در پی تو و جوینده ی تو.