فعلا بای ...

قرآن!

من شرمنده ام، اگر از تو آواز مرگی ساخته ام که هروقت در کوچه مان نوایت بلند میشود؛ همه از هم می پرسند:


چه کسی مرده است؟!

بگذار روزگار هرچقدر میخواهد پیله کند،

چه باک، وقتی یقین داریم که پروانه میشویم ...

کاش میدانستم پس از مرگم اولین اشک از چشمان چه کسی فرو خواهد ریخت و آخرین کسی که فراموشم خواهد کرد کیست؟ تا جانم را فدایش کنم. . . . .

” او رفت ”
.
و این خود
شعر بلندی است …

....!!!!!

نمیخواهم از تو هم متنفر بشوم

این را بفهم...