اگر کسی تو را با تمام مهربانیت دوست نداشت، دلگیر مباش

تو با تمام مهربانی هایت زیباترین معصوم دنیایی...

من خدایی را میشناسم که ابر رحمتش به زمین و زمان میبارد...

اما یکی سپاسش میگوید و هزاران نفر کفر!

چرا میپنداری باید بهتر از خدا تو را قدردانی کنند؟!

پس نرنج از ناسپاسیشان و برای شادیشان بکوش...

با مهربانی روحت به آرامش میرسد...

تو با مهرت بال و پر میگیری...

خوبی دلیل جاودانگی توست...

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

آنچنان مات که یکدم مژه بر هم نزنی
مژه بر هم نزنم تا که زِ دستم نرود

ناز چشم تو ، بقدر مژه بر هم زدنی....


"فریدون مشیری"

بعضـــى اتفــــــاق هــــــاى خــوبــــــ ،

اونقــــــدر دیـــــــر مى افـتــــــن ...

كــــــه بایــــــد رو بــــــه آسمـــــــون كـــــــرد ...

و گفــــــت : وقتــــــــش گذشــــــــت ...

با زمستان

میانه خوبی دارم!

سردیش عجیب

مرا یاد تو

می اندازد...!

دارا جهان ندارد، سارا زبان ندارد
بابا ستاره ای در هفت آسمان ندارد
کارون ز چشمه خشکید، البرز لب فرو بست
حتی دل دماوند، آتشفشان ندارد
دیو سیاه دربند، آسان رهید و بگریخت
رستم در این هیاهو، گرز گران ندارد
روز وداع خورشید، زاینده رود خشکید
زیرا دل سپاهان، نقش جهان ندارد
بر نام پارس دریا، نامی دگر نهادند
گویی که آرش ما، تیر و کمان ندارد
دریای مازنی ها، بر کام دیگران شد
نادر، ز خاک برخیز، میهن جوان ندارد
دارا کجای کاری، دزدان سرزمینت
بر بیستون نویسند، دارا جهان ندارد
آییم به دادخواهی، فریادمان بلند است
اما چه سود، اینجا نوشیروان ندارد
سرخ و سپید و سبز است این بیرق کیانی
اما صد آه و افسوس، شیر ژیان ندارد
کو آن حکیم توسی، شهنامه ای سراید
شاید که شاعر ما دیگر بیان ندارد
هرگز نخواب کوروش، ای مهر آریایی
بی نام تو، وطن نیز نام و نشان ندارد

بی‌دل و خسته در این شهرم و دلداری نیست

غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست

رو مداوای خود ای دل بکن از جای دگر

کاندر این شهر، طبیب دل بیماری نیست

شب به بالین من خسته به‌غیر از غم دوست

ز آشنایان کهن، یار و پرستاری نیست

یا رب این شهر چه شهریست که صدیوسف دل

بـه کلافی بفروشیم وخریداری نیست

به‌جز از بخت تو و دیدهٔ من، در غم تو

شب در این شهر به بالین سر بیداری نیست

گر هما را ندهد ره به در صومعه شیخ

در خرابات مگر سایهٔ دیواری نیست؟

همای شیرازی»

زندگی خالی نیست.

مهربانی هست .

سیب هست.

ایمان هست

آری تا شقایق هست زندگی باید کرد..

من چه سبزم امروز

وچه اندازه تنم هشیار است

نکند اندوهی سر رسد از پس کوه..

در دل من چیزیست مثل یک بیشه نور

مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم که دلم می خواهد بدوم تا سر کوه

دور ها اوایی است که مرا می خواند...!

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست ترا

خبر از سرزنش خار جفا نیست ترا

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست ترا

التفاتی به اسیران بلا نیست ترا

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست ترا

با اسیر غم خود رحم چرا نیست ترا

فارغ از عاشق غمناک نمی‌باید بود

جان من اینهمه بی باک نمی‌یابد بود

همچو گل چند به روی همه خندان باشی

همره غیر به گلگشت گلستان باشی

هر زمان با دگری دست و گریبان باشی

زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان باشی

یاد حیرانی ما آری و حیران باشی

ما نباشیم که باشد که جفای تو کشد

به جفا سازد و صد جور برای تو کشد

شب به کاشانهٔ اغیار نمی‌باید بود

غیر را شمع شب تار نمی‌باید بود

همه جا با همه کس یار نمی‌باید بود

یار اغیار دل‌آزار نمی‌باید بود

تشنهٔ خون من زار نمی‌باید بود

تا به این مرتبه خونخوار نمی‌باید بود

من اگر کشته شوم باعث بدنامی تست

موجب شهرت بی باکی و خودکامی تست

دیگری جز تو مرا اینهمه آزار نکرد

جز تو کس در نظر خلق مرا خوارنکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

هیچ سنگین دل بیدادگر این کار نکرد

این ستمها دگری با من بیمار نکرد

هیچکس اینهمه آزار من زار نکرد

گر ز آزردن من هست غرض مردن من

مردم ، آزار مکش از پی آزردن من

تو كیستی، كه من اینگونه بی تو بی تابم؟

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم .


تو چیستی، كه من از موج هر تبسم تو


بسان قایق، سرگشته، روی گردابم!


تو در كدام سحر، بر كدام اسب سپید؟


تو را كدام خدا؟


تو از كدام جهان؟


تو در كدام كرانه، تو از كدام صدف؟


تو در كدام چمن، همره كدام نسیم؟


تو از كدام سبو؟


من از كجا سر راه تو آمدم ناگاه!


چه كرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!


مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!


كدام نشاه دویده است از تو در تن من؟


كه ذره های وجودم تو را كه می بینند،


به رقص می آیند،


سرود میخوانند!

بیـــا فقط یه لـــحظه با خــودمون رو راست باشیـــم....

بخـــــــاطر تمام لــوندی ها که من کردم ...

کسی منو به خــونه عشــق نبرد...

یه جایی بود به اسم مکــان و یه لحظه هایی بود

به اســم هــــوس...

بــــخاطر تمام لحظه هایی که تو صرف کردی

دل یه دختــر رو بدست بیاری تا رکورد افتخار فتح دلشو ثبت کنی

هیچ خوشحالی برات واقعی نیود هیچ کس بهت اسکـــار نداد...

تو سرشار بودی از لذتهای آنی و زود گــذر و دلهایی که شکست

و غمهــایی که چنــدین برابر شد ...


این وسط دلهای پاکی باخـــتن که حقـــشون نبود ...

پســـر خشگل ... دخـــتر خشگل ...

هیچی مــــــوندنی نیست ...

جــــــــــــز گـــناه دلـــهایی که به بازی گرفتـــی

تا به اوجـــی برسی که تمام لذتش فقط چــــند ثانیه بود...

پــــس چــــرا به خوب بودن همدیگـــه پــرو بال ندیم ؟؟؟؟؟؟؟؟