خــــوشبخـــت تـــــرین آدم هــــا ؛

اونــــایـــی هستــــن کــــه ایـــن جمـــله رو میشنـــوند :

" عیــــــب نــــداره،

متنفرم از خاطره هایی که وقتی بهشون فکر میکنم میگم:

وای من چقدر احمق بودم!

آدمی که رفتنش را فریاد میزند

خودت بفهم که نمیخواهد برود

داد میزند که دستش را بگیری

و بگویی نروووووووووو !!!!!

تو به پاکی عقیقی

مثل دریاها عمیقی

فهمیدی چرا میخوامت ؟

آخه بهترین رفیقی

به سکوت سرد زمان

هر دمي چون ني از دل نالان شكوه ها دارم

روي دل هر شب تا سحرگاهان با خدا دارم

هر نفس آهي ست كز دل خونين

لحظه هاي عمر بي سامان مي رود سنگين

اشك خون آلودم ام دامان مي كند رنگين

به سكوت سرد زمان

به خزان زرد زمان نه زمان را درد كسي

نه كسي را درد زمان

بهار مردمي ها دي شد

زمان مهرباني طي شد

آه از اين دم سردي ها خدايا

نه اميدي در دل من

كه گشايد مشكل من

نه فروغ روي مهي

كه فروزد محفل من

نه همزبان درد آگاهي

كه ناله اي خرد با آهي

واي از اين بي درديها خدايا

نه صفايي زدمسازي به جام مي

كه گرد غم ز دل شويم

كه بگويم راز پنهان

كه چه دردي دارم بر جان

واي از اين بي همرازي ها خدايا

وه كه به حسرت عمر گرامي سر شد

همچو شراري از دل آذر بر شد و خاكستر شد

يك نفس زد و هدر شد

روزگار ما به سر شد

چنگي عشقم راه جنون زد

مردم چشمم جامه به خون زد

دل نهم ز بي شكيبي

با فسون خود فريبي

چه فسون نا فرجامي

به اميد بي انجامي

واي از اين افسون سازي خدايا

خدایا باز این فصل خزان آمد

صدای باد پاییزی دوباره نغمه خوان آمد

غم پاییز و رنج مهر و شبهای دراز از پیش

غروب بی قرار و نم نم باران زار آمد

چه دلتنگم از این پاییز ، چه بیزارم از این غم ریز

از این شبهای بی فردا

از این پندار جان فرسا ، از این ناپخته گفتن ها

که بود آنکس که فصل برگ ریزان را

به نام فصل دلداران رقم میزد

به فصل عاشقان دل ز کف داده

به فصل مستی و میخواری و رندی

به فصل سرو قدان کمان ابرو

که سر بر گوش هم برده به نجوا راز می گویند

به شهد و شاهد و شادی ، به شبهای سبک بالان

رقم می زد

که گفت این آسمان مهر بی همتا ست

که گفت آخر غروب این خزان زیباست

بیاید تا خزان برگ ریز عمر را بیند

بیاید یک سفر با ما ببیند دردها پیداست

غروب زنده ها اینجاست

ببین اینجا درون خانه ام سرد است

اگر بتوان بر این ویرانه نام خانه را بگذاشت

که نتوانم چنین پنداشت

به روی بام این ویرانه ام ابریست

سیه چون شام تار من

اگر باریدن آغازد چه خواهم کرد

کجا خواهم شدن از زیر این بام مشبک گون

کجا می خواهم این طفلان پاک و بی گناهم را از این بیغوله ها بردن

دلم بی تاب و چشمم از پس شیشه میان باد پاییزی

کشیده از کرانه تا کران بر آسمان پرواز

تمام آسمان ابر است

میا ای باد، مبار ای ابر

مگر افغان طفلان را نمی بینی

مگر سوراخهای بام ویران را نمی بینی

شما را میدهم سوگند، بر گردید

ولی می پیچد این طوفان

ولی می بارد این باران

چه بی تابانه می پیچد

چه بی رحمانه می بارد

ز آب دیده و باران زمین خانه لبریز است

فلق فریاد می دارد که این مستانه پاییز است

و سوز برگ ریزاش تنم را می دهد بر باد

در آن هنگامه می دیدم

که مام کودکان از درد پهلویش به خود میپیچد و دم برنمی آرد

مبادا طفل معصومش ز درد او شود آگه مبادا شوی نالانش ز شرم از خود رود ناگه

به هر زحمت صدایم کرد بنشینم

و دستان نحیفش را درون دستهای خسته ام جا کرد

نگاهش تیغ در چشمم فرو می کرد نفسهایش شماره می نمود

اینک و طفلانم چو پروانه به گردش حلقه می بستند

صدایش را به سختی می شنیدم من سرم را پیش آوردم

خدایا این چه گفتار است وصیت میکند آیا؟

تو را اندر تمام زندگی یک خواهشی دارم

که جان نو نهالانم از این ماتم سرا بردن

مرا گر تاب آوردم در این ویران سرای حزن

به دل مهر تو پروردم به پایم بند فرزندان تو را می خواستم،

کجای چهار فصل نام تو می گنجد . . .؟

رویش از توست

بهار ، بهانه ، باران هم !

تو ...

فصل پنجم شاعرانه های منی ...!