خواننده به گور باباش خندیده کجا همه جا ارومه
ملت تو فقر فرهنگن

گاهي كه دلم


به اندازه ي تمام غروبها مي گيرد


چشمهايم را فراموش مي كنم


اما دريغ كه گريه ي دستانم نيز مرا به تو نمي رساند


من از تراكم سياه ابرها مي ترسم و هيچ كس


مهربانتر از گنجشكهاي كوچك كوچه هاي كودكي ام نيست


و كسي دلهره هاي بزرگ قلب كوچكم را نمي شناسد


و يا كابوسهاي شبانه ام را نمي داند


با اين همه ، نازنين ، اين تمام واقعه نيست


از دل هر كوه كوره راهي مي گذرد

و هر اقيانوس به ساحلي مي رسد


و شبي نيست كه طلوع سپيده اي در پايانش نباشد


از چهل فصل دست كم يكي كه بهار است...


من هنــوز تورا دارم...



خدا جووووووون دوست دارم

اخی...

دیگه درونی نمونده .....از بی او بودن همه چی پوسیده .....جشن موریانه هاست...............

کی خندیدم!