شهر به وقت حضور غایب تو...

دختری که هر روز تصویر تو را به نگاه مصمم اش...

ضمیمه می کندو...

هر شب سر فردا پیدا شدنت با دلش قمار...


گم کرده که باشی!!!...

لِی لِی می کنی تمام شهر را.. این خیابان ها را...

شعر می نویسی جای خالی اش را ..، مبادا...

رد پایش سرد شود و از دهان بیافتد..

گاهی اوقات دلم میخواهد خرمایی بخورم و برای خود فاتحه ای بفرستم ؛

شادیش ارزانی کسانی که رفتنم را لحظه شماری میکنند

سالها پرسیدم از خود کیستم؟
آتشم شوقم شرارم چیستم؟
دیدمش آنروز و دانستم کنون ،
او به جز من من به جز او نیستم

پيامها گاه گاه است! آنچه ابديست ، يادهاست ...

به یه جایی از زندگی که رسیدی میفهمی کسی که زود میرنجه .
زود میره.
زود بر میگرده
ولی کسی که دیر میرنجه دیر میره ولی دیگه برنمیگرده......