عشق تنها کار بی چرای عالم است

چه، آفرینش بدان پایان می گیرد

معشوق من چنان لطیف است،

که خود را به “بودن” نیالوده است،

که اگر جامه ی وجود بر تن می کرد ،

نه معشوق من بود،

دکتر علی شریعتی

ديدي آن را که تو خواندي به جهان يارترين


سينه را ساختي از عشقش سرشارترين


آنکه مي گفت منم بهر تو غمخوارترين


چه دلآزارترين شد چه دلآزارترين

ای چرخ فلک خرابی از کینه تست


بیداد گری شیوه ی دیرینه ی توست

ای خاک اگر سینه ی تو بشکافند

بس گوهر قیمتی که در سینه ی توست

وقتی جهان از ریشه ی جهنم

و آدم

از عدم

و سعی

از ریشه ی یأس

وقتی که یک تفاوت ساده

کفتار را به کفتر

تبدیل می کند

باید به بی تفاوتی واژه ها

و واژه های بی طرفی

مثل نان دل بست

نان را

از هر طرف بخوانی

نان است !

ما در عصر احتمال به سر می بریم

در عصر شک و شاید

در عصر پیش بینی وضع هوا

از هر طرف که باد بیاید

در عصر قاطعیت تردید



عصر جدید



عصری که هیچ اصلی

جز اصل احتمال ، یقینی نیست



اما من

بی نام تو

حتی یک لحظه احتمال ندارم

چشمان تو

عیت الیقین من

قطعیت نگاه تو

دین من است

من از تو نا گریزم

من

بی نام نا گریز تو می میرم !

صلاح از ما چه می جویی که مستان را صلا گفتیم

بدور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم

در میخانه ام بگشا که هیچ از خانقه نگشود

گرت باور بود ور نه سخن این بود و ما گفتیم

من از چشم تو ای ساقی خراب افتاده ام لیکن

بلایی کز حبیب آید هزارش مرحبا گفتیم

اگر بر من نبخشایی پشیمانی خوری آخر

بخاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم

قدت گفتم که شمشاد ست بس خجلت به بار آورد

که این نسبت چرا کردیم و این بهتان چرا گفتیم

جگر چون نافه ای خون گشت کم زینم نمی باید

جزای آنکه با زلفت سخن از چین خطا گفتیم

تو آتش گشته ای حافظ ولی با یار در نگرفت

ز بد عهدیّ گل گویی حکایت با صبا گفتیم

همه هست آرزويم که ببينم از تو رويى
چه زيان تو را که من هم برسم به آرزويى؟!
به کسى جمال خود را ننموده‏يى و بينم
همه جا به هر زبانى، بود از تو گفت و گويى!
غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم
تو بِبُر سر از تنِ من، بِبَر از ميانه، گويى!
به ره تو بس که نالم، ز غم تو بس که مويم
شده‏ام ز ناله، نالى، شده‏ام ز مويه، مويى
همه خوشدل اين که مطرب بزند به تار، چنگى
من از آن خوشم که چنگى بزنم به تار مويى!
چه شود که راه يابد سوى آب، تشنه کامى؟
چه شود که کام جويد ز لب تو، کامجويى؟
شود اين که از ترحّم، دمى اى سحاب رحمت!
من خشک لب هم آخر ز تو تَر کنم گلويى؟!
بشکست اگر دل من، به فداى چشم مستت!
سر خُمّ مى سلامت، شکند اگر سبويى
همه موسم تفرّج، به چمن روند و صحرا
تو قدم به چشم من نه، بنشين کنار جويى!
نه به باغ ره دهندم، که گلى به کام بويم
نه دماغ اين که از گل شنوم به کام، بويى
ز چه شيخ پاکدامن، سوى مسجدم بخواند؟!
رخ شيخ و سجده‏گاهى، سر ما و خاک کويى
بنموده تيره روزم، ستم سياه چشمى
بنموده مو سپيدم، صنم سپيدرويى!
نظرى به سوىِ (رضوانىِ) دردمند مسکين
که به جز درت، اميدش نبود به هيچ سويى



( فصیح الزمان شیرازی )