نسل ِ من شخصیت ِ کاریزماتیک را هیچ گاه نتوانست لمس کند . !

بچه که بودیم سر کلاس ردیف آخر
جای من بود، تخس نیم وجبی لاغر
توی اسگلم عشقت بود جلو بشینی
خوش چسی کنی واسه دبیر کلاس دینی
کم کم قد کشیدیم به بلوغ رسیدیم
تو به رویات ، به ریش ، ما به نبوغ رسیدیم
ماها از تو باسواد تر اخراج شدیم
پسر حاجی تو گفتی ما اغفال شدیم
تو توو پایگاه میچرخیدی ما تو پارکا
تو توو شرکت باباتو ما تو کارگاه
شما ژنتیکی فرقاتون بغل بازه
نسل اندر نسلتون دغل بازه
ماها دو نفر نیستیم دو فاجعه ایم
دو جریان جاری تو جامعه ایم
که مارو پله کرد ، رفتی بالا
هر گهی که خواستی بخوری گفتی بابا

اینا دروغ نی نمیشه کتمان کرد
سینماییه ولی نمیشه اکران کرد
و سیاه ترین نقشو تو ایفاش کردی
حوس کردی عوض شی و فوری فاش کردی
حوس تیکاف و لایی بازی و دستی
حوس سیگار و خالی بازی و مستی
عشق و حالایی که ما بلد نیستیم دم پرت
رنگ و وارنگ دخترا دست کشیدن سرت
پسر حاجی از عمر ما بگو ، به ا رفت
از چوبی که لا چرخ تو نرفت به ما رفت
از جنس لطیف ، انعطافاتش
یه ترمز فاصلته با زیر نافش
از ترس تاخیر عادت ماهانه
ژستی به اسم کمک با حالت شاهانه
از کانال دو بگو ، نشست خبریش
از گالاردو ، اونیکه نشسته ببریش
حج میری حاجی میشی نیومده میری فرنگ
تجربه ایم جز الواتی داری قشنگ؟
حرفی بزن ، جمله ای بساز با بنزین
انشایی از تهران با دیوار برلین

پسر حاجی چی فروختی اینارو خریدی
گم کردییم تو خنده های مارو ندیدی؟
صدای خوش آوازی یا یه دل راضی
یه جایی که زبونش زبون ماس نه تازی
من دیدم که پدر تو حرفش پیش بود
که هر که بام نداشت برفش بیش بود
من تفاوتا رو من تناقضا رو
گندیدن عقیده بالای طناب دارو
زندگی هایی که با جنگی چرخید
که حرف تو به هر زنده ای میچربید
گذر عمر با خونی به دل دینی به سر
هیچ کدومو ندیدی ؟ پس تو چی دیدی پسر؟
حق داری ، از بالای برج دیده نمیشه
حقیو که وق میزنم شنیده نمیشه
طبقه ی بی سقفی که درد میباره سرش
برکت وجود تو و حاج آقاس ، پسرش
چه بوی لجنی میاد،بوی تو نیست؟
دنبال یه مرد میگردم ،روی تو نیست؟
به همون خدایی که گفتی جلاده
تو یه حیوونی، حیوونی بدون قلاده

vayyyyyyy man be zur midadam pesar khalam bokhore ta man jasho bardarammmmmmm

ر

اولین سرود ملی‌ ایران، ساختهٔ اهنگساز فرانسوی، Alfred Jean Baptiste Lemaire که برای اولین بار با اجرای ارکستر ملل، به رهبری پیمان سلطانی در ایران به روی صحنه رفت. شعر آن سرودهٔ بیژن ترقی‌ می‌باشد.

نام جاوید وطن
صبح امید وطن
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
وطن ای هستی من
شور و سرمستی من
جلوه کن در آسمان
همچو مهر جاودان
بشنو سوز سخنم
که همآواز تو منم
همه جان و تنم
وطنم، وطنم، وطنم، وطنم
بشنو سوز سخنم
که نوا گر این چمنم
همه جان و تنم
وطنم، وطنم، وطنم، وطنم
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه با یک نام و نشان
به تفاوت هر رنگ و زبان
همه شاد و خوش و نغمه زنان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان

بعد یهو تلفن زنگ زد ، ...

اردیبهشت برای اولین بار بستری شدم ، دکتر به مادرم گفته بود ی هیولا تو سرشه .

خرداد از دانشگاه اخراج شدم هرچند دیگه میلی به موندن هم نداشتم .

تیر یه نامه نوشتم به مادرم ، نوشت الان چندشبه نخوابیدم .

مرداد روز تولدمو خط زدم ، سعی کردم یادم بره ی روزی به دنیا اومدم .

شهریور 2 ماه بود که نخوابیده بودم تو آینه که نگاه میکردم از گوشه ی چشمام کرمای قرمز میزد بیرون .

پاییز گذشت هرزه گردیه بیهوده هر روز .

دی سرد شد ، ی باغ روبروی پنجره ی اتاقم بود ، صدتا کلاغه مرده رو شاخه ها افتاده بودن .

بهمن بلند داد زدم . پنجره رو باز کردم و جیغ زدم ولی هیچکس زنده نبود .

اسفند به خودم گفتم باید یک سال بخوابم اما باز خوابم نبرد ...


فروردین ی اسلحه خریدم ، دوتا گلوله داشت ...

یکیش بــوی خــــــــون مـی داد . . .


-----------------------------------------
قسمتی از نمایشنامه ی
امپرسیون جیغ بنفش / پیام لاریان

+ موزیک پروفایل !

با تشکر !

حوسی رفیقت هم مث خودت ب عمه معتقده ؟!

مردن به رهایی !

پس بيا بريم همون پشتو

پروفــت قَشنگهِ ;X

موفــق باشی -/35/-

نخیرم.بیشتر وارد شد

اصن من اومدم پروفایلت عکسِتُ ببینم که اومدی عکس منو دیدی ؟