سر بر شانه هم گذاشتن و گریستن را باور ندارم ، کدام شانه ؟ کدام گریه صادقانه ؟ گریستن برای کدام قلب که چشمهایش حدقه دو کره خالی نباشد ؟ از درد با که گفتن که فردا نیشخند زهر آگینش خنجر عاطفه های ساده ات نباشد ؟ هیچ باوری را باور ندارم ... باور کدام مهربانی که فردا نامهربانیش به ناباوری گرفتارت نکند ؟ باور کدام نگاه عاشقانه که فردا در هجوم رنگ و هیاهو رنگ سرد بی مهری نگیرد؟ باور کدام کلام عاشقانه که فردا در گذر زمان رنگ اجبار و روزمرگی و عادت نگیرد ؟ دل بستن را باور ندارم با این همه گاهی عجیب دلم هوایت را می کند .