دختر بودن خوبه ، ايراني بودن خوبه، اما دختر ايراني بودن خوب نيست. وقتي يه دختر ايراني هستي بايد حواست رو جمع كني تا يه وقت چينيت نشكنه..
چون آقاي دوست پسر وقتي باهات دوستِ ، بهت ميگه [!] لازمه يه رابطه ست ، اما وقتي ميخواد ازدواج كنه مي گه آدم بايد تو رابطش خوددار باشه . نبايد [!] رو تجربه كرده باشي ، من بايد اولين نفر باشم .
مي دوني ، وقتي يه دختر ايراني هستي بايد حواست رو جمع كني که يه وقت بابات......... نفهمه عاشق شدي ...
اما عاشق شدن داداشت افتخاره .
وقتي يه دختر ايراني هستي نبايد شاد باشي ، چون اونوقت جلف ميشي و مامانت ، چپ چپ نگات ميكنه .
وقتي يه دختر ايراني هستي بايد تمام گذشتت رو پنهان كني ، چون آقايون رگ غيرتشون مي زنه بالا.
داداشت مي تونه خيلي راحت ساعت 10 شب تازه از خونه بره بيرون اما تو نه .
بايد بري لالا ، آخه دختري بايد همش فكر كني پسرا فقط پسرن ، به آدم بودنش چيكار داري
آخه اونا فقط در مورد دختر بودنت فكر مي كنن ... فكر چيه بابا ... بي خيال ... فقط ناناز باش ... يه ذره هم لوس باش ... همه چي حله ، مامان باباها هيچ وقت نمي خوان فكر خودشون و پسراشون رو عوض كنن .
اينا كه گفتم فقط يه ذرش بود دختر ايراني بودن خيلي سخته .
راستي چرا زن نبايد دست از پا خطا كنه ، اما بايد از خطاهاي تو بگذره

ولی تو دنياي نامرد و نامردي «زن» بودن هم باعث افتخاره ها...

یک روز پدر بزرگم برام يه کتاب دست نويس آورد، کتابي که بسيار گرون قيمت بود، و با ارزش، وقتي به من داد، تاکيد کرد که اين کتاب مال توئه مال خود خودته، و من از تعجب شاخ در آورده بودم که چرا بايد چنين هديه با ارزشي رو بي هيچ مناسبتي به من بده، من اون کتاب رو گرفتم و يه جايي پنهونش کردم،
چند روز بعدش به من گفت کتابت رو خوندي ؟ گفتم نه، وقتي ازم پرسيد چرا گفتم گذاشتم سر فرصت بخونمش، لبخندي زد و رفت،
همون روز عصر با يک کپي از روزنامه همون زمان که تنها نشريه بود برگشت اومد خونه ما و روزنامه رو گذاشت روي ميز، من داشتم نگاهي بهش مينداختم که گفت اين مال من نيست امانته بايد ببرمش،
به محض گفتن اين حرف شروع کردم با اشتياق تمام صفحه هاش رو ورق زدن وسعي ميکردم از هر صفحه اي حداقل يک مطلب رو بخونم.
در آخرين لحظه که پدر بزرگ ميخواست از خونه بره بيرون تقريبا به زور اون روزنامه رو کشيد از دستم بيرون و رفت. فقط چند روز طول کشيد که اومد پيشم و گفت ازدواج و عشق مثل اون کتاب و روزنامه مي مونه
ازدواج اطمينان برات درست مي کنه که اين زن يا مرد مال تو هستش مال خود خودت، اون موقع هست که فکر مي کني هميشه وقت دارم بهش محبت کنم، هميشه وقت هست که دلش رو به دست بيارم، هميشه مي تونم شام دعوتش کنم اگر الان يادم رفت يک شاخه گل به عنوان هديه بهش بدم، حتما در فرصت بعدي اين کارو مي کنم حتي اگر هرچقدراون آدم با ارزش باشه مثل اون کتاب نفيس و قيمتي، اما وقتي که اين باور در تونيست که اين آدم مال منه، و هر لحظه فکرمي کني که خوب اين که تعهدي نداره، مي تونه به راحتي دل بکنه و بره، مثل يه شيء با ارزش ازش نگهداري مي کني و هميشه ولع داري که تا جايي که ممکنه ازش لذت ببري، شايد فردا ديگه مال من نباشه، درست مثل اون روزنامه حتي اگر هم هيچ ارزش قيمتي نداشته باشه...
و این تفاوت عشق است با ازدواج