یه گوشه از دردِ دلهای یک خانم همشهری
مسولین عزیز لطفا رسیدگی کنید ؛

از کلاس زبان زود میزنم بیرون که هر چه زودتر به ایستگاه اتوبوس برسم. یک شب سرد پاییزی که اگر روزهای تقویم را گم کرده باشی، احساس می کنی قدم های سرد زمستانی نورسیده، شبگرد خیابان های شهر شده ...
23 مهرماه، ساعت ده شب، ایستگاه اتوبوس میدان آزادی ... اینجا برخلاف ایستگاه اتوبوس احمدآباد که این موقع شب، حسابی شلوغ است، غیر از من فقط یک نفر دیگر در سرما، گوشه ردیف صندلی های ایستگاه کز کرده و گاه به گاه با نگرانی انتهای خیابان را در انتظار اتوبوس سرک می کشد... یک خانم حدوداً 35 ساله که خودش میگوید تا این وقت شب سرکار است و اغلب همین موقع به ایستگاه اتوبوس میرسد ... اگر خوش شانس باشد ممکن است به آخرین سرویس اتوبوس شب برسد، یا بعد از مدت زیادی معطلی توی ایستگاه، یکی از تاکسی های انگشت شماری که از این مسیر میگذرند، یک جای خالی برایش داشته باشد ... هردو در حالی که از سرمای غیرمنتظره ی این شب پاییزی میلرزیم، چشم به امتداد خیابان دوخته ایم ... ده دقیقه ... یک ربع ... بیست دقیقه ... بیست و پنج دقیقه ... نیم ساعت ... خیابان شلوغ است، اما هیچ اثری از اتوبوس یا حتی تاکسی نیست! ... کم کم نگرانی و دلهره ی ناامنی نیمه شب هم به سوز سرما اضافه می شود .... هر چند دقیقه یک تاکسی پُر از جلوی ایستگاه رد می شود ... حالا هر دو توی خیابان ایستاده ایم .... خیلی دیر شده .... چند تا ماشین شخصی نزدیک ایستگاه ترمز می کنند و بوق میزنند ... حوادث وحشتناک روزنامه توی ذهنم ورق می خورند ... دزدی، تجاوز،آدم ربایی، قتل .... هنوز در این هراس و دلهره ام که خانم توی ایستگاه را می بینم که یکی از ماشین های شخصی را نگه داشته ... به من اشاره می کند که چاره ای نیست، "من تا آخر وکیل آباد باید برم، شما نمیای؟" ... قدم هایم مردد اند ... اما خیلی دیر شده .... و تازه اینجا، تنها، این وقت شب، توی ایستگاه .... انگار واقعاً هیچ چاره ای نیست!
نشسته ام توی ماشین و با خودم فکر می کنم الان فقط باید خوش بینانه ترین فرضیات را درمورد این راننده در ذهن داشت ... خانم توی ایستگاه، کنارم نشسته و برای اینکه هراس مشترکمان را کمتر کند، آرام توی گوشم زمزمه می کند "به قیافه ش نمیاد خطرناک باشه" ... اما من بخوبی ترس خودش را احساس می کنم، وقتی مدام شالش را تا روی پیشا

کودکی به مامانش گفت، من واسه تولدم دوچرخه می خوام.
بابی پسر خیلی شری بود.
همیشه اذیت می کرد.
مامانش بهش گفت آیا حقته که این دوچرخه رو برات بگیریم واسه تولدت؟
بابی گفت، آره.
مامانش بهش گفت، برو تو اتاق خودت و یه نامه برای خدا بنویس و ازش بخواه به خاطر کارای خوبی که انجام دادی بهت یه دوچرخه بده.
نامه شماره یک
سلام خدای عزیز
اسم من بابی هست.
من یک پسر خیلی خوبی بودم و حالا ازت می خوام که یه دوچرخه بهم بدی.
دوستدار تو
بابی
....
بابی کمی فکر کرد و دید که این نامه چون دروغه کارساز نیست و دوچرخه ای گیرش نمی یاد. برا همین نامه رو پاره کرد.
نامه شماره دو
سلام خدا
اسم من بابیه و من همیشه سعی کردم که پسر خوبی باشم. لطفاً واسه تولدم یه دوچرخه بهم بده.
بابی
....
اما بابی یه کمی فکر کرد و دید که این نامه هم جواب نمی ده واسه همین پارش کرد.
نامه شماره سه
سلام خدا
اسم من بابی هست.
درسته که من بچه خوبی نبودم ولی اگه واسه تولدم یه دوچرخه بهم بدی قول می دم که بچه خوبی باشم.
بابی
....
بابی کمی فکر کرد و با خودش گفت که شاید این نامه هم جواب نده.
واسه همین پارش کرد.
تو فکر فرو رفت.
رفت به مامانش گفت که می خوام برم کلیسا.
مامانش دید که کلکش کار ساز بوده، بهش گفت خوب برو ولی قبل از شام خونه باش.
....
بابی رفت کلیسا.
یکمی نشست وقتی دید هیچ کسی اونجا نیست، پرید و مجسمه مادر مقدس رو کش رفت ( دزدید ) و از کلیسا فرار کرد.
....
بعدش مستقیم رفت تو اتاقش و نامه جدیدش رو نوشت.
نامه شماره چهار
سلام خدا
" مامانت پیش منه. اگه می خواییش واسه تولدم یه دوچرخه بهم بده! "

مگه چشه هم راحت هم خوشگل

سعید بزن بریم....
بیتوووووووووووووووووووو

خاطره اگه ثواب بهم نمیدی لا اقل اسممو درس بخون

مرسی
هنوز خبری از عروسی نیس ها

اینجا مخاطبت داری و یا تو دنیای واقعی

سلام محبوبه جان
سلام سجاد... چشم
سلام ارمان
سلام علی بابا
سلام علی رضا ...ممنون