نفهمیدم چی میگی

آدیتی سنترال : «هوئانگ دودو» در طول روز، یک کودک معمولی است اما باید او را بر سر کار شبانه اش دید، جایی‌که او را بی اندازه آرایش می کنند و لباس های نا مناسب می پوشد طوری که دو برابر سنش به نظر برسد.
هوئانگ دودو، دانش آموز کلاس اول ابتدایی در یورامگی چین است که به تازگی بعد از فاش شدن داستان مبهوت کننده اش، تبدیل به سوژه ی رسانه ها شده است. این دختر ۷ ساله با خانواده اش در اتاقی ۱۲ متری زندگی میکند. پای چپ مادرش فلج است و سعی می کند با دستفروشی و پرستاری کودکان کمک خرج خانواده باشد. در عین حال پدرش که یک مشکل حاد معدی دارد تنها از عهده ی انجام کارهای سبک برمی آید.
مدیر یک شوی عریان هر ماه یکبار آزمونی به عمل می آورد، هوائنگ دودوی جوان وارد برنامه شد و خواست که مهارت های رقصش را امتحان کنند، به این شکل می توانست با پولی که از بابت رقص درمی آورد به خانواده اش کمک کند.
وی که دانش آموز کلاس اول است و رتبه ی دوم کلاس را در مدرسه ی دولتی یورمگی به دست آورده، در طول شب برای مشتریان می رقصد و در رستوران های بزرگسالان با آرایش غلیظ ظاهر می شود.
روی صحنه ی کوچکی مقابل مشتریان می رقصد و چهار شب در هفته، هر شب سه بار برنامه اجرا می کند. تا حقوق ماهیانه اش را که تنها ۸۰۰ ین «۱۲۵ دلار» است به دست بیاورد.
بین هر نمایش، دودو و مادرش در انتظار دور بعدی روی گلدان های رستوران استراحت می کنند. کار دودو ساعت ۱۰ شب تمام می شود، پس از آن لباسهای مدرسه اش را می پوشد و به خانه برمی گردد، آنجا شام می خورد، تکالیفش را انجام می دهد و ساعت ۱۱ شب به خواب می رود.
وقتی از دودو می پرسند بزرگترین آرزویش چیست همیشه می گوید که آرزو دارد به سینما برود. مادرش یک بار در یک مسابقه اس ام اسی، یک بلیط برده است اما وقتی برای دیدن فیلم رفتند متوجه شدند که اعتبار آن تمام شده است.
داستان دودو به خاطر سن و سال کمش تیتر بسیاری از رسانه ها شده است اما هزاران کودک چینی دیگر نیز مجبورند تن به کارهای مختلفی بدهند تا به خانواده شان کمک کرده باشند.

واقعا

3) ولایت زندان، ما را طلبید عاقبت این عشاق خانه. هنوز زنجیر در گوشت است، زنجیرک! موریانه گوشت! کی به استخوان می رسی آخر. زنجیرک! تسبیح عارفان، صدای پای من حالا شنیدنی ست، از این دست ساز، کوه کوچک! (هزاردستان -1358)

4) آیین چراغ خاموشی نیست، قربانی خوف مرگ ندارد، مقدر است. بیهوده پروار شدی، کمتر چریده بودی بیشتر می ماندی، چه پاکیزه است کفنت، این پوستین سفید حنابسته، قربانی، عید قربان مبارک، دلم سخت گرفته، دریغ از یک گوش مطمئن، به تو اعتماد می کنم همصحبت. چون مجلس، مجلس قربانی است و پایان سخن وقت ذبح تو، چه شبیه چشم های تو به چشم های دخترم، مهرالنساء، ذبح تو سخته برای من (حاجی واشنگتن - 1361)

5) دلمون برات تنگ می شه، بهت عادت کرده بودیم. به اخم و تخمات، اولدرم بلدرمات، سگ صلحیات. ولی گور پدر دل ما! دل تو شاد! (سوته دلان - 1356)

6) مقدر است امروز لباس نو بپوشم، اگر می توانی درد و غم را هم از تن من بشوی. (سلطان صاحبقران - 1354)

7) شاعر و تاجر که با هم فرق ندارن، تاجر ورشکسته شاعر میشه، شاعر پولدار می ره تاجر می شه. (حسن کچل – 1348)

8) کاش این دنیا هم مثل یک جعبه موسیقی بود، همه صداها آهنگ بود، همه حرف ها ترانه (دلشدگان – 1371)

9) چشم شیطون کر توپ توپم، این مال و منال مفتی همچین هلو برو تو گلو گیر نیومد، حاصل یه عمر جوب گردیه، آقامون ظروف چی بود خودمون شدیم جوب چی، آقا مجید ظروف چی، جوب چی، میخه زنگ زده، زنجیر زنگ زده، تارزانه زنگ زده، ساعته زنگ زده، حواستو جمع کن ساعت زنگ زده دیگه زنگ نمی زنه چون زنگاشو زده!!! (سوته دلان – 1356)

10) برای آمدن به چشم نقاش، باید در چشم انداز بود. (کمال الملک – 1363)

11) ضیافت مرگ، عطر و طعمش دعاست. روغن خوبم تو خونه داریم، زعفرونم هست، اما چربی و شیرینی ملاک نیست، این حرمتیه که زنده ها به مرده هاشون می ذارن (مادر – 1368)

12) داداش حبیب، من و تو از یه خمیریم، منتها تنورمون الاحده است. تنور تو عقدی بود، تنور من صیغه ای تیغه ای! کله تو شد عینهو نون تافتون، گرد ... کله من عین نون سنگک ... هه هه حالا شکر که بربری نشدیم! (سوته دلان – 1356)
--------------------------------------------------------------
عکس : علی حاتمی و بهروز وثوقی.

پول ینی زندگی

راستشو بگو به عقش کی سرودیش

والا ظهر ک زلزله اومد من پریدم تو حیاط با جیغ و جار
بعد بابام میگه چته دختر؟بیا تو ! ‏‎

درستش اروتیکه که البته پلیس به هر دوتاش گید میده

حقت بود به خاطر چهارمی گزارش خوشکله رو بزنم پلیس بیاد حسابتو برسه

o