سر حرف را باز کن
دهـــــان جمعه را ببند..
جای خدا کمی کنار رگ گردنم بخواب
تا بجا بیاورم خودم را دوباره در ادراکِ / نگاهت.. که نیست
محکوم به خاطرات می شوم..

به کجا برسم تا باور کنی
حال جمعه ای را که شعور غروبش
به دل گرفتن کشیده است..
این تنهایی از تو بعید است..، این جمعه از من
بی تمام تو، دلش وا نخواهد شد..

نشسته ام وسط پارک تهِ / خاطراتت می آیند و
نمی روند.. مانده ام برای کدام شان دست تکان دهم..


حمید رضا هندی