- اگر مردی تا سی سالگی در ایران که کم از جنگل مولا ندارد، دوام آورده و حالا دست اش در جیب پدرش نیست، بالقوه بلد است بی ادب باشد و عربده بکشد و فحش بدهد. داد زدن هنر خاصی نیست. خر را هم سیخ بزنی بلند بلند عرعر می کند. هر کسی مودب بود الزامن بی عرضه و بچه مثبت نیست. با مرد بی ادب معاشرت نکنید. باحال نیست. فردا خواهر مادرتان را با هم وصلت می دهد.

2-هر که هم مثل نقل و نبات فحش داد و قپی آمد و اعضا و جوارح اش را به سایرین حواله کرد الزامن جربزه ی دعوا ندارد. تکیه گاه نیست. از مردی که دو هفته باشگاه رفت چهار تا پرس سینه زد و تی شرت تنگ پوشید فاصله بگیرید. او هرکول نیست؛ یک متوهم است که تشنه ی موقعیتی برای خودنمایی ؛ چه بهتر که دعوای خانگی یا خیابانی.

3- هیچ لزومی ندارد شما به عنوان یک زن در برابر فحش ها و اشارات جنسی در جمع دوستان پسرتان، خودتان را به نشنیدن بزنید. باحال بودن هیچ ربطی به دریده بودن ندارد. توهین همیشه از کم شروع می شود.

4- مردی که دست اش را جلوی یک زن ببرد بالا، - چه بزند ، چه نزند - به درد سطل آشغال هم نمی خورد. همین پهلوان پنبه یک فصل که کتک بخوره می فهمه دست بالای دست بسیار است. این ادب کردن او رسالت شما یا پدر مستاصل تان و برادر بیچاره تان نیست. امروز خودتان را می زند فردا بچه تان را جلو چشم شما کبود می کند. امروز وقت فرار است. نمی شود یک عمر هی قهر و آشتی کرد و به خان داداش متوسل شد.

5- نتیجه شش سال کوه نوردی در ایامی که سرم بوی قرمه سبزی می داد و دوستان اغلب بچه های رزمی کار بودند و اصولن اون جاهای پرتی که ما می رفتیم آدم عاقل نمی رفت این است که فهمیدم آدمی که زورش می رسد صبر اش زیاد است. فحش هم نمی دهد. دعوا آخرین گزینه اش است. یکی می زند و طرف مقابل پخش زمین می شود. بعد هم خودش مغلوب را از کف زمین جمع می کند. مردی که آدم باشد ممکن است به دیوار مشت بکوبد ولی شما را نمی زند. ممکن است نصف شب در خانه را ببندد و برود سیگار بکشد ولی شما را از خانه بیرون نمی کند.

6- مردها را در عصبانیت بشناسید. روابط عاشقانه در آینده سردتر می شوند . همه چیز بدتر می شود که بهتر نمی شود. آدم خشن، آدم بشو نیست. آدم شکاک کنترل چی از آسمان هم شده یک بهانه برای شروع دعوا پیدا می کند.

از مرگِ تو جز درد مگر می ماند
جز واژه ی "برگرد " مگر می ماند؟
این ها همه کم لطفی ِ دنیاست عزیز
این شهر مرا با تو نمی خواست عزیز . .