من ساکن تهران بودم. در شمال شهر زندگی می کردم، خوش تیپ بودم ، بعضی ها حتی فکر می کردند خوشگلم، من سوار پژوی دویست و شش در اتوبان ها گاز می دادم .فکر می کردم که مرکز جهان روی من متمرکز شده است و من تافته ای جدا بافته هستم. البته سعی می کردم آدم خوبی باشم. شبها یک ظرف غذا برای قادر سرایدار افغانی ساختمان کنار می گذاشتم و سعی می کردم با شهرستانی ها مهربان باشم. ولی خوب راستش را بخواهید، گاه گداری به جوک های رشتی ها و اصفهانی ها و ترک ها می خندیدم. خوب هرچه باشد من تهرانی بودم.
*
تا اینکه بالاخره نوبت من شد و سوار هواپیما شدم- یا در واقع دست روزگار پرتم کرد توی هواپیما -هواپیما اوج گرفت و بالا رفت. من به چشم خودم دیدم که آدمها تبدیل به نقطه شدند، شهرها محو شدند و کشورم با همه ی وسعتش زیر پایم قل خورد و من در انتهای دنیا از هواپیما پیاده شدم.آنجایی که من پیاده شدم کمتر کسی اصلا می دانست ایران کجاست و فرقش با افغانستان چیست. ظرف چند دقیقه من با قادر سرایدار افغانی مان یکی شده بودم. نه تنها ایران با افغانستان فرقی نداشت ؛ بلکه طبیعتا تهران و رشت و برازجان هم برای کسی فرق نداشت. سهل است ، کل سرزمینم هم حتی انقدر مهم نبود که کسی اسم و نشانی اش را بداند ، همه ی ما ( پاکستانی و افغانی و ایرانی ) یک نام داشتیم ، همه ی ما از “خاور میانه” بودیم. و این چیزی نبود که هیچ کداممان بهش افتخار کنیم.
*
آدمهای اینجا هم اسیر همان خط ها هستند. خط هایی که همه ی دنیا را به بخش هایی تقسیم می کند. اروپایی- امریکایی – اسیایی..خط های دیگری هم هست مسلمان- مسیحی- یهودی- بی خدا، یا مثلا تحصیل کرده- بی سواد- فقیر – غنی. خلاصه دنیا پر است از خط هایی که برای فصل کردن آمده اند. اصلا دنیا روی همین خط ها می چرخد؛ آدمهای عوضی که دنیا را می چرخانند برای به وجود آوردن این خط ها خیلی تلاش کرده اند. اما برای از بین بردنشان فقط کافی است که سوار هواپیما بشی و از یک کمی بالاتر بهش نگاه کنی. جاهایی از دنیا هست که این خط ها رنگ می بازند. بخش بیماران سرطانی یک بیمارستان نمونه ی خوبی است.اگر روزی گذارت به آنجا بیفتد خنده ات می گیرد که همه ی خط هایی که باور کرده ای چقدر مزخرف بوده است. آنجا که رخ به رخ مرگ می ایستی،هیچ کس از تحصیلاتت ؛ از ملیتت ، از سوابقت نمی پرسد. آنجاست که می فهمی که همه ی آنچه خودت را ب

پدر جان، سیاست چیست؟

پسر کوچولو که می خواست انشاء بنویسه از پدرش می پرسه: پدر جان؛
لطفا برای من بگین سیاست یعنی چی!؟

پدرش فکر می کنه و می گه: بهترین راه اینه که من برای تو یک مثال در مورد خانواده خودمون بزنم که تو متوجه سیاست بشی.

من حکومت هستم، چون همه چیز رو در خونه من تعیین می کنم.
مامانت جامعه هست، چون کارهای خونه رو اون اداره می کنه.
کلفت مون ملت فقیر و پا برهنه هست، چون از صبح تا شب کار می کنه و هیچی نداره.
تو روشنفکری چون داری درس می خونی و پسر فهمیده ای هستی.
داداش کوچیکت هم که دو سالش هست، نسل آینده است.

امیدوارم متوجه شده باشی که منظورم چی هست و فردا بتونی در این مورد بیشتر فکر
کنی.

پسر کوچولو نصف شب با صدای برادر کوچیکش از خواب می پره. می ره به اتاق برادر کوچیکش و می بینه زیرش رو کثیف کرده و داره توی خرابی خودش دست و پا می زنه.

می ره توی اتاق خواب پدر و مادرش و می بینه پدرش توی تخت نیست و مادرش به خواب عمیقی فرو رفته و هر کار می کنه مادرش از خواب بیدار نمی شه... می ره تو اتاق کلفت شون که اون رو بیدار کنه، می بینه باباش توی تخت کلفت شون خوابیده و...! ؛ می ره و سر جاش می خوابه و فردا صبح از خواب بیدار می شه.

فردا صبح باباش ازش می پرسه: پسرم! رو سیاست فکر کردی، حالا فهمیدی سیاست چیه؟ پسر می گه: بله پدر، دیشب فهمیدم که سیاست چی هست. سیاست یعنی اینکه حکومت، ملت فقیر و پا برهنه رو ... بله!!!، در حالی که جامعه به خواب عمیقی فرو رفته و روشنفکر هر کاری می کنه نمی تونه جامعه رو بیدار کنه، و نسل آینده داره توی کثافتی دست و پا می زنه که جامعه با بی خیالی تمام مصلحت را بر این ترجیح داده است

موجود دو پا