بهله

دیگه نی زار تنم رمقی نداره واسه نی خوانی چوپان

و چه بیهوده می خواند این روزهااا قصه زندگی را ...

بیهودگی عادت دیرینه ماست

می گذارانیم بی اندیشه این روزهاا

اندیشه ای که از ما گرفتند ....

ثانیه ها طلا می شوند

عمر کوتاه

و زمان بی بازگشت

تنها وقتی که

با مرگ همسخن میشویم

همم پس بیا دیگه نحرفیم با هم
باشه ؟
اخه من بودنت ُ دوست دارم

دیگه بضاعتم در این حد بود

حالا چرا ناراحت

هیچی .

اینجا نمیخوننت چه برسه بگن خیلی خوب ِ

پس آزادم که هرچقدر که می خوام بگم!

یه جورایی آزادیت بیشتر ِ

حتما این لایکا رو عمه من میزنه .
ای حمید ِ بی انصاف .