یه سری از آدما هم هستن که موندگارن، کجا؟ تو قلبمون، تو ذهنمون، تو تمام حس های خوبمون. چرا؟ چون همونجوری که هستیم قبولمون دارن. باورمون کردن، بهمون اعتماد دارن و واقعی دوستمون دارن. با اینکه خیلی از فکرها و ایده ها و رفتار ها و کردارمون با هم هیچ سنخیتی نداره، ولی بازم باهامون یه رنگن. میدونی اینا کی هستن؟ اینا همونایی هستن که ما عاشقشون می شیم. به نوعی ما رو عاشق خودشون می کنن.