دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

ببر سفید، گونه‌ای از ببر بنگال است که به خاطر یک جهش ژنتیکی عقب‌گرد،
جثه‌ای بزرگ‌تر نسبت به ببر بنگال پیدا کرده و رنگ پوستش سفید شده است.
این جهش به طور طبیعی در هر 15هزار قلاده ببر یک بار اتفاق می‌افتد.


ببرها بزرگ‌ترین گربه‌سانان روی زمین هستند.

به عکس نگاه کنید! پرنده ای در آرزوی صید طعمه،
منقارش درون در پلاستیکی یک نوشیدنی گیر کرده است و به دلیل اینکه
نتوانسته خودش را نجات دهد از گرسنگی مُرده است.

پرنده ها لکه های نفتی را با دسته ای از ماهی ها اشتباه می گیرند و به میان آن شیرجه می زنند
و زمانی که پرها به نفت آلوده شدند آب به هوای موجود در داخل پرها وارد گشته و در نتیجه
پرنده خاصیت شناوری خود را از دست داده و در آب غرق می شوند.
بسیاری از ماهی ها و آبزیان دیگر تکه های پلاستیک را با غذا اشتباه می گیرند و می بلعند و می میرند.

منبع : زیست بوم

عقاب ماهی گیر در همه جای زمین به جز قطب جنوب زندگی می کند. طول بدنش بین 50 تا 75 سانتی‎متر و فاصله بین دو سر بالش به 2 متر می‎رسد. این پرنده شکاری برای صید ماهی تکامل یافته و ماهی‎های تا 2 کیلوگرم را نیز می‎تواند بلند کند.

در نزدیکی شهر مورونداوا در ساحل غربی ماداگاسکار، جنگلی قدیمی از درختان بائوباب قرار دارد که عمر برخی درختان آن بیش از هزار سال است و فضایی جادویی، باعظمت و بی‎نظیر را در جزیره ماداگاسکار ایجاد کرده است.


بائوباب می‌تواند تا 30 متر بلندی و 11 متر قطر داشته باشد. این درخت با آن شکل عجیب و غریب برای دوام آوردن در شرایط گرم و خشک تکامل پیدا کرده و می‌تواند تا 120هزار لیتر آب را در تنه خود ذخیره کند. میوه این درخت نیز خوردنی است.
این عکس که توسط کن تورنو گرفته شده، توانسته یکی از7 جایزه اول رقابت عکاسی توریستی نشنال‌جئوگرافیک را در سال 2012 / 1391 از آن خود کند.

هر نفس آواز عشق می رسد از چپ و راست
ما به فلک می رویم عزم تماشا که راست؟

ما به فلک بوده ایم یار ملک بوده ایم
باز همان جا رویم جمله که آن شهر ماست

خود ز فلک برتریم وز ملک افزونتریم
زین دو چرا نگذریم منزل ما کبریاست

گوهر پاک از کجا عالم خاک از کجا
بر چه فرود آمدیت بار کنید این چه جاست؟

بخت جوان یار ما دادن جان کار ما
قافله سالار ما فخر جهان مصطفاست

از مه او مه شکافت دیدن او برنتافت
ماه چنان بخت یافت او که کمینه گداست

بوی خوش این نسیم از شکن زلف اوست
شعشعه ی این خیال زان رخ چون والضحاست

در دل ما درنگر هر دم شق قمر
کز نظر آن نظر چشم تو آن سو چراست؟

خلق چو مرغابیان زاده ز دریای جان
کی کند این جا مقام مرغ کز آن بحر خاست؟

بلک به دریا دریم جمله در او حاضریم
ور نه ز دریای دل موج پیاپی چراست؟

آمد موج الست کشتی قالب ببست
باز چو کشتی شکست نوبت وصل و لقاست

مولانا

سدریک هوئین با این عکس موفق شدن جایزه اول رقابت‌های عکاسی توریستی نشنال‌جئوگرافیک را در سال 2012 / 1391 از آن خود کند. موضوع این عکس، ورود مدرنیته به شیوه سنتی زندگی است.


در این‌جا خانه‌ای روستایی را می‌بینید که علی‌رغم شرایط سخت زندگی در ارتفاعات 4300 متری گذرگاه واخان (در نزدیکی مرز افغانستان و چین)، گرمای زندگی در آن موج می‌زند. علی‌رغم دورافتاده بودن این منطقه، ساکنان روستا از سلول‌های خورشیدی برای تامین انرژی الکتریکی، آنتن‌های ماهواره و شبکه ارتباطات همراه استفاده می‌کنند. تجهیزات صوتی-تصویری (نماد مدرنیته) در کنار شیوه سنتی زندگی، این عکس را شایسته دریافت جایزه اول نشنال‌جئوگرافیک کرده است.

با پای دل قدم زدن آن هم كنار تو
باشد كه خستگی بشود شرمسار تو

در دفتر همیشه ی من ثبت می شود
این لحظه ها عزیزترین یادگار تو

تا دست هیچ كس نرسد تا ابد به من
می خواستم كه گم بشوم در حصار تو

احساس می كنم كه جدایم نموده اند
همچون شهاب سوخته ای از مدار تو

آن كوپه ی تهی منم آری كه مانده ام
خالی تر از همیشه و در انتظار تو

این سوت آخر است و غریبانه می رود
تنهاترین مسافر تو از دیار تو

هر چند مثل آینه هر لحظه فاش تو
هشدار می دهد به خزانم بهار تو

اما در این زمانه عسرت مس مرا
ترسم كه اشتباه بسنجد عیار تو

محمد علی بهمنی

وو آنه‌کیت با ثبت این عکس از بادکنک‌بازی کودکان اقلیت H’Mong دراستان
هاجیانگ ویتنام توانست جایزه دوم رقابت عکاسی توریستی نشنال‌جئوگرافیک
را از آن خود کند.

عکس در ژانویه 2012 / دی 1390 گرفته شده است.