دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

بفرمائید ...

این همه گندم،
این همه کشتزارهای طلایی،
این همه خوشه در باد را که می خورد؟
آدم است، آدم است که می خورد.
این همه گنج آویخته بر درخت،
این همه ریشه در خاک را که می خورد؟
آدم است، آدم است که می خورد
این همه مرغ هوا و این همه ماهی دریا،
این همه زنده بر زمین را که می خورد؟
آدم است ، آدم است که می خورد
هر روز و هر شب،
هر شب و هر روز زنبیل ها و سفره ها پر می شود،
اما آدم گرسنه است.
آدم همیشه گرسنه است.
دست های میکائیل از رزق پر بود.
از هزار خوراک و خوردنی.
اما چشم های آدمی همیشه نگران بود.
دست هایش خالی و دهانش باز.
میکائیل به خدا گفت:
خسته ام ، خسته ام از این آدم ها که هیچ وقت سیر نمی شوند.
خدایا چقدر نان لازم است تا آدمی سیر شود؟ چقدر !
خداوند به میکائیل گفت:
آنچه آدمی را سیر می کند نان نیست، «نور» است.
تو مامور آن هستی که نان بیاوری.
اما نور تنها نزد من است
و تا هنگامی که آدمی به جای نور، نان می خورد
گرسنه خواهد ماند.
میکائیل راز نان و نور را به فرشته ای گفت
و او نیز به فرشته ای دیگر
و هر فرشته به فرشته دیگری
تا آنکه همه هفت آسمان این راز را دانستند.
تنها آدم بود که نمی دانست.
اما رازها سر می روند.
پس راز نان و نور هم سر رفت
و آدمی سرانجام دانست که نور از نان بهتر است.
پس در جستجوی نور برآمد.
در جستجوی هر چراغ و هر فانوس و هر شمع.
اما آدم، همیشه شتاب می کند.
برای خوردن نور هم شتاب کرد
و نفهمید نوری که آدمی را سیر می کند
نه در فانوس است و نه در شمع.
نه در ستاره و نه در ماه.
او ماه را خورد و ستار ها را یکی یکی بلعید.
اما باز هم گرسنه بود.
خداوند به جبرئیل گفت:
سفره ای پهن کن و بر آن «کلمه و عشق و هدایت» بگذار.
و گفت: هر کس بر سر این سفره بنشیند، سیر خواهد شد.
سفره خدا گسترده شد؛
از این سر جهان تا آن سوی هستی.
اما آدم ها آمدند و رفتند.
از وسط سفره گذشتند
و بر کلمه و عشق و هدایت پا گذاشتند.
آدم ها گرسنه آمدند و گرسنه رفتند.
اما گاهی، فقط گاهی کسی بر سر این سفره نشست
و لقمه ای نور برداشت
و جهان از برکت همان لقمه روشن شد.
و گاهی ، فقط گاهی کسی تکه ای عشق برداشت
و جهان از همان تکه عشق رونق گرفت.
و گاهی، فقط گاهی کسی جرعه ای از هدایت نوشید
و هر که او را دید چنان سرمست شد که تا انتهای بهشت دوید.

شما خوبید؟

مرسی داداش

با دلآرامی مرا خاطر خوش است کز دلم یک‌باره برد آرام را
ننگرد دیگر به سرو اندر چمن هر که دید آن سرو سیم اندام را
صبر کن حافظ به سختی روز و شب عاقبت روزی بیابی کام را