دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

اي ياد تو در ظلمت شب هم سفر من
وي نام تو روشنگر شام و سحر من
جز نقش تو نقشي نبود در نظر من
شب ها منم و عشق تو و چشم تر من

وين اشک دمادم كه بود پرده در من

در عطر چمن هاي جهان بوي تو ديدم
در برگ درختان سر گيسوي تو ديدم
هر منظره را منظري از روي تو ديدم
چشم همه ي عالميان سوي تو ديدم

با ياد تو شاد است دل در به در من

از نور تو مهتاب فلک آينه پوش است
وز بوي تو هر غنچه و گل عطر فروش است
دريا به تمناي تو در جوش و خروش است
عكس تو به هر آب فند چشمه نوش است

خود ديده بود آينه ي حق نگر من

داني تو كه در راه وصالت چه كشيدم
چون تشنه ي گرمازده ي خسته دويدم
بسيار از اين شاخه به آن شاخه پريدم
آخر به طربخانه ي عشق تو رسيدم

اما به طلب سوخت همه بال و پر من

غم نيست كسي را كه دلش سوي خدا بود
در خلوت خود شب همه شب مست دعا بود
جانش به درخشندگي آينه ها بود
بيچاره اسيري كه گرفتار طلا بود

گويد كه بود آتش من سيم و زر من

هر جا نگرم يار تويي جز تو كسي نيست
از غم نفسم سوخت ولي هم نفسي نيست
بي نغمه ي تو باغ جهان جز قفسي نيست
غير از تو به فرياد كسان دادرسي نيست

اي دوست تويي دادرس و دادگر من

محروم كسي كز تو جدا بود و ندانست
در گوش دلش از تو صدا بود و ندانست
آثار تو در ارض و سما بود و ندانست
عالم همه آيات خدا بود و ندانست

اي واي اگر نفس شود راهبر من

هر پل كه مرا از تو جدا كرد شكستم
هر رشته نه پيوند تو را داشت گسستم
آن در كه نشد غرفه ي ديدار تو بستم
صد شكر كه از باده ي توحيد تو مستم

هرگز نرود مستي اين مي ز سر من

راه تو مرا از ره بيگانه جدا كرد
ياد تو مرا از غم بيهوده رها كرد
عشق تو مرا شاعر انگشت نما كرد
گفتم به همه خلق كه اين طرفه خدا كرد

بي لطف تو كاري نرود از هنر من

من بي كسم و جز تو خدايي كه ندارم
گر از سر كويت بروم رو به كه آرم
بر خاک درت گريه كنان سر بگذارم
خواهم كه به آمرزش تو جان بسپارم

اين است دعاي شب و ذكر سحر من

رخ آیینه، به آهی شویم
تا که من را بنشاند در خویش
من در آیینه خواهم خندید
خاطر آینه از اخم، به تنگ آمده است


یاد من باشد، از فردا صبح
جور دیگر باشم
بد نگویم به هوا، آب، زمین
مهربان باشم، با مردم شهر
و فراموش کنم هر چه گذشت
خانه دل بتکانم از غم
وبه دستمالی از جنس گذشت
بزدایم دیگر تاری گرد و کدورت از دل
مشت را باز کنم، تا که دستی گردد
و به لبخندی خوش
دست در دست زمان، بگذارم

ای ز دردت خستگان را بوی درمان آمده
یاد تو مر عاشقان را مونس جان آمده

صد هزاران همچو موسی مست در هر گوشه ای
رب ارنی گو شده دیدار جویان آمده

صد هزاران عاشق سرگشته بینم پر امید
بر سر کوی ملامت پای کوبان آمده

سینه ها بینم ز سوز هجر تو بریان شده
دیده ها بینم ز درد عشق گریان آمده

عاشقانت نعره ی الفقرُ فَخری می زنند
بر سر کوی غمت الله گویان آمده

«پیر انصار» از شراب شوق خورده جرعه ای
همجو مجنون گرد عالم مست و حیران آمده

در نظر گرفتن نقاط کانونی
بسیاری از افراد معتقدند عکاسی در کنار ساحل یک امر تکراری است. یک نوع عکاسی که لوکیشن آن همیشه ثابت و بدون تغییر است. برخلاف نظر این دسته از افراد باید خاطر نشان کرد که ساحل می‌تواند بستر بسیاری از سوژه‌های ناب و جدید باشد به شرط اینکه ما از آن ژست‌ها، سوژه‌ها و لوکیشن‌های تکراری و کلیشه‌ای فاصله بگیریم و کمی نوآوری و خلاقیت در کارهایمان به وجود آوریم.

برای مثال، بسیاری از افراد رو به دریا می‌ایستند و دکمه شاتر را فشار می‌دهند، در حالی که برای ایجاد تنوع می‌توان زاویه دید را تغییر داد و به داخل دریا رفت (کنار دریا) و از آنجا به اطراف نگاه کرد و دنبال یک موقعیت خوب گشت. یکی از مشکلاتی که در گرفتن عکس‌‌های کنار ساحل وجود دارد نبود نقطه کانونی ویژه و خاص است. بنابراین به این نکته توجه داشته باشید که در هنگام عکس گرفتن سوژه‌ای را در نظر بگیرید که بتوانید خود سوژه یا قسمتی از آن را برجسته کنید. برای مثال، یک تکه سنگ، چند ردپا، برخورد موج‌ها، کمپ گروه نجات غریق‌ها، مرغان دریایی یا هرچیز دیگری که کنار ساحل یافت شود می‌تواند سوژه مناسبی برای عکاسی به شمار رود. حتی می‌توان از اجسام کوچک کنار ساحل که بازگوکننده داستان‌ها و روایت‌های بسیاری از رفتن به دریا هستند استفاده کرد. برای مثال می‌توان به کفش‌هایی که کنار ساحل رها شده‌اند، قلعه‌های شنی که بچه‌های کوچک آن‌ها را با ساده‌ترین وسایل ساخته‌اند، عینک آفتابی، کرم ضدآفتاب و مواردی از این دست اشاره کرد. در نظر گرفتن هر یک از این مسائل در عکس‌های گرفته شده در کنار ساحل می‌تواند جلوه‌ زیبایی به آلبوم عکس شما بدهد.

اهمیت زمان
برای عکس گرفتن در کنار ساحل دو زمان شروع و پایان روز می‌تواند جزو زمان‌‌های مناسب به شمار برود. برای افرادی که بتازگی به عکاسی روی‌ آورده‌اند می‌توان توصیه کرد که در زمان‌هایی که ساحل خلوت است نیز به عکاسی بپردازند، اما به شرطی که میزان شدت نور آفتاب را در نظر داشته باشند. نور آفتاب در کنار ساحل می‌تواند صحنه‌های زیبایی را به وجود آورد به ویژه در بعد از ظهر که از شدت نور کم می‌شود و گرمای خاصی به اطراف می‌بخشد.