دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

بگو اى بندگان من كه بر خويشتن زياده‏ روى روا داشته‏‌ايد از رحمت‏ خدا نا اميد نشويد، سوره ۳۹ / آیه ۵۳

سرخوش و خندان ز جا برخاستم
خانه را همچون بهشت آراستم

شمع هایِ رنگ رنگ ،افروختم
عود و اسپند اندر آتش سوختم

جلوه دادم هر کجا را با گلی
نرگسی یا میخکی یا سنبلی

کودکم آمد به برخواندم وِرا
جامه های تازه پوشاندم وِرا

شادمان رو جانب برزن نهاد
تا بداند عید، یاران را چه داد

ساعتی بگذشت و باز آمد ز در
همچو طوطی قصه ساز آمد ز در

گفت: «مادر! جامه ام چرکین شده
قیرگون از لکه های کین شده

بس که بر او چشم حسرت خیره شد
رونَقَش بشکست و رنگش تیره شد

هر نگاه کینه کز چشمی گسست
لکه یی شد روی دامانم نشست

از حسد هر کس شراری برفروخت
زان شرر یک گوشه از این جامه سوخت

مانده بر این جامه نقش چشمشان
کینه و اندو ه و قهر و خشمشان»

گفتمش: «این گفته جز پندار نیست»
گفت : « مادر! دیده ات بیدار نیست

جامه تنها نه که جان فرسوده شد
بس که با چشمان حسرت سوده شد

از چه رو خواهی که من با جامه یی
افکنم در برزنی هنگامه یی

جلوه در این جامه آخِر چون کنم
کز حسد در جام خلقی خون کنم

شرمم آید من چنین مست غرور
دیگران چون شاخه ی پاییز، عور

همچو ماهی کش نباشد هاله یی
یا چو شمعی کو ندارد لاله یی

بر تنم این پیرهن ناپاک شد
چون دل غمدیدگان صد چاک شد

یا مرا عریان چو عریانان بساز
یا لباسی هم پی آنان بساز!»

این سخن گفت و در آغوشم فتاد
کاکلش آشفت و بر دوشم فتاد

اشک من با اشک او آمیخت نرم
بوسه هایم بر لبانش ریخت گرم

گفتمش:« آنان که مال اندوختند
از تو کاش این نکته می آموختند

کاخشان هر چند نغز و پربهاست
نقش دیوارش ز خشم چشم هاست

گر شرابی در گلوشان ریخته
حسرت خلقی بدان آمیخته

شاد زی، ای کودک شیرین من
از رخت باغ و گل و نسرین من!

از خدا خواهم برومندت کند
سربلند و آبرومندت کند

لیک چون سر سبز، شمشادت شود
خود مبادا نرمی از یادت شود

گر ترا روزی فلک سرپنجه داد
کس ز نیرویت مبادا رنجه باد!»

سیمین بهبهانی