دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

یک نفس آهسته تر ، گم شد نوایِ نایِ نی
همنوای نای نالان چنگ و قانون می کنی

ناله های نای محزون کنج خلوت خوشتر است
بزم تنهای مرا باز از چه کانون می کنی

حضرت عشقم غم هجران دوا فرموده است
درد ما را بی جهت تجویز افیون می کنی

فصل سردم پیش رو چون برگ زردم بر درخت
زیر پا افتاده را بیهوده گلگون می کنی

گفته های "بی نشان" را این جواب آمد ز دوست
نغمه های ساز دلگیرم تو محزون می کنی

زندگی بی عشق، شرح بدترین معنــای شب
بی نسیم و بی سـتاره، بی سحر، بی ماهتاب

این منم بنشسته اندر سایه ات بیــدار بخت؟
این تویی با آرزوهایی که میدیدم به خواب؟

بی نوا در دست تو مانند بــرگ از تـُــندباد
با نوا از چشــم تو همچون زمین از آفــتاب

در نشستن پیش تو محتاجــم و دارم درنگ
در گریز از دست من مختاری و داری شتاب

عاشقان مستغنی اند ار با تو بنشینند خوش
از سرود و از سماع و از شراب و از کباب

دفترِحُسن تو را خوانده ست فکرت خط بخط
کم بدست آید چنین شــیرین کتاب مســتطاب

... آصف فکرت ...

گریه آبی به رخ سوختگان بازآورد
ناله فریادرس عاشق مسکین آمد

مرغ دل باز هوادار کمان ابرویست*
ای کبوتر، نگران باش که شاهین آمد

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست
که به کام دل ما آن بشد و این آمد

رسم بدعهدی* ایام چو دید ابر بهار
گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

چون صبا گفتۀ حافظ بشنید از بلبل
عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد

...

خُتَن= از شهرهای معروف ترکستان شرقی است
کمان ابرو= هلال ابرو، صفت ترکیبی و جانشین موصوف (یار)
بدعهدی= پیمان شکنی و بی وفایی

☑ سلام برشما ::: -( حامد عزیز )-

چقدر دست من از پا درازتر باشد؟
برای آمدنت هی قنوت بنویسم؟

چه می‌شود که بیایی و شعرهایم را
به خط بوسه به زیر گلوت بنویسم؟

و یا به جوهری از رنگ سیب روی لبت
دو آیه از لب خود، از هبوط بنویسم

به جای بودن و ماندن، به جای آغوشت
نصیب من شده از جستجوت بنویسم

ﻧﯿﺎﻣﺪﯼ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﺶ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻡ
قطار می‌رود و من به سوت بنویسم …




... رضا احسان‌پور ...

عهد کردی که بسوزی ز غم خویش مرا
هیچ غم نیست ، تو میسوز که من می سازم

آنچنان بر دل من ناز تو خوش می آید
که حلالت بکنم گر بکُشی از نازم

اگر از دام خودم نیز خلاصی بخشی
هم به خاک سر کوی تو بود پروازم