دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

از اوج قله های بلند نشاط و نور
هردم مرا به شوق, صدا می کنی هنوز

می خوانیَِم به عالم مستی و هستی ام
از قید هر چه هست, رها می کنی هنوز

صد رشته از نسیم, به دل می زنی گره
زنجیر زلف خویش, چو وا می کنی هنوز

از من, چه دیده ای, که چنین پاک و بی ریا
با این دل جنون زده, تا می کنی هنوز

ای عشق, ای ترانه ی شیرینِ ماندنی
در من هزار شور به پا می کنی هنوز

... " ضیاء مصباحی " ...

قصۀ تقدیر این باشد که هست
کار خوبان وعده، کار ما وفاست

... احمد پروین ...

آتش که تو می کنی محال است
کاین دیگ فرو نشیند از جوش

بلبل که به دست شاهد افتاد
یارانِ چمن کند فراموش

ای خواجه برو به هرچه داری
یاری بخر و به هیچ مفروش

گر توبه دهد کسی ز عشقت
از من بنیوش و پند منیوش

... سعدی ...

شانه هایم را برای گریه کردن خواستی
تاب دلتنگی ندارد بیش گویا شانه ام

خنده کن سر را به روی شانه ام بگذار باز
آبشار گیسویت را شانه کن با شانه ام

کل دنیا با همه داراییش تقدیم تو
مر غ خوشبختی بگو کی می پرد تا شانه ام

خانه ام از چیست آلا چیق خشت و سنگ وکاه
بی تو ویرانست ویران خانه و کاشانه ام


... سعید علی پور ...

چون لاله های خونین ریزد سرشکم امشب
بر گور عشق دیرین، گل دسته دسته بهتر

آیینه ایست گویا این چهرۀ غمینم
تا راز دل ندانی، در هم شکسته بهتر

فرسوده بند الفت، با صد گره نیرزد
پیمان سست و بیجا، ای گل نبسته بهتر

گر یادگار باید از عشق خانه سوزی
داغی هما به سینه، جانی که خسته بهتر


... هما میرافشار ...

سرکلاسی یا خوابگاه؟

چو پیش خاطرم آید خیال صورت خوبت
ندانمت که چه گویم ز اختلاف معانی

مرا گناه نباشد نظر به روی جوانان
که پیر داند مقدار روزگار جوانی

تو را که دیده ز خواب و خمار باز نباشد
ریاضت من شب تا سحر نشسته چه دانی

من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم
تو می‌روی به سلامت سلام من برسانی

... سعدی ...

سلام علی بابا خوبین؟ خوشین؟ سلامتین؟ تعطیلات خوش گذشت؟

بر روی باغ شانه ات هر وقت اندوهی نشست
در حمل بار غـصه ات با شوق شرکت می کنم

یـک شـادی کـوچـک اگـر از روی بام دل گذشت
هرچند اندک باشد آن را با تو قسمت می کنم

... مریم حیدرزاده ...