دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

و همسایه ها با تعجب گفتند ؟ خب معلومه که این از بد شانسی است !

هنوز یک هفته از این ماجرا نگذشته بود که اسب پیرمرد به همراه بیست اسب وحشی به خانه برگشت . این بار همسایه ها برای تبریک نزد پیرمرد آمدند : عجب اقبال بلندی داشتی که اسبت همراه بیست اسب دیگر به خانه برگشت . پیرمرد بار دیگر گفت : از کجا میدانید که از خوش شانسی من بوده یا از بدشانسی ام ؟
فردای آنروز پسر پیرمرد حین سواری در میان اسبهای وحشی زمین خورد و پایش شکست . همسایه ها بار دیگر آمدند : عجب شانس بدی . کشاورز پیر گفت : از کجا میدانید که از خوش شانسی من بوده یا از بدشانسی ام ؟ چند تا از همسایه ها با عصبانیت گفتند : خوب معلومه که از بد شانسی تو بوده پیرمرد کودن!
چند روز بعد نیروهای دولتی برای سربازگیری از راه رسیدن و تمام جوانان سالم را برای جنگ در سرزمین دور دستی با خود بردند . پسر کشاورزپیر بخاطر پای شکسته اش از اعزام معاف شد . همسایه ها برای تبریک به خانه پیرمرد آمدند : عجب شانسی آوردی که پسرت معاف شد و کشاورز پیر گفت : از کجا میدانید که ….؟

همیشه زمان ثابت می کند که بسیاری از رویدادها را که بدبیاری و مسائل لاینحل زندگی خود می پنداشته صلاح و خیرمان بوده و آ ن مسائل ، نعمات و فرصتهای بوده که زندگی به ما اهدا کرده است .

سلام علی بابای عزیز...

منتظر چیستی؟
آمده ای از عدم و نیستی
تا به ابد قالب ِ جان نیستی

دل ندهی, یار ِ کسان نیستی
جان ندهی , زنده دلی نیستی

بی دل و جان , جز شبهی نیستی
غم نخوری اهل جهان نیستی

بد تو نکن, خار و خسی نیستی
ره تو نزن, رهرو ِ حق نیستی؟

چون برهی بنده کس نیستی
گم شده ای؟ چون عرفا نیستی؟

چشم بره, منتظر چیستی؟
آگه از درد دل‌ و این غم ما نیستی‌؟

✔ سلام ...

خداحافظ

اگه منفور باشی بخاطر چیزی که نیستی چی؟

سلام

سلام برشما ::: -( رونیکای عزیز )-

سلام برشما ::: -( الماه عزیز )-

يك تلنگر مي زنم شايد به يادم آوري



فصل گيلاس است و روز اول ارديبهشت



يادت آمد يا نه؛ بايد باز هم لب وا كنم؟



"يك مزاحم از تبار جانيانِ پست و زشت"



آنكه قلبش چون لباسش تيره و آلوده بود



آنكه تخم واهمه در باغ جان هر دو كشت



ياد بادا شعر شالي ؛ مرد دريا ؛روز سرد



بايزيد و رابعه ؛با كسره شيطان پلشت

salam

سلام برشما ::: -( هادی عزیز )-

سلام برشما ::: -( آینور عزیز )-

ممنون آبجی ..........

آب ،
نان ،
آواز ،
ور فزون تر خواهي از آن ،
گاهگه ،
پرواز
ورفزون تر خواهي از آن شادي ِآغاز
( ور فزون تر ، باز هم خواهي … بگويم ، باز؟)
آنچنان بر ما به نان و آب ،
اينجا تنگ سالي شد
که کسي در فکر آوازي نخواهد بود
وقتي آوازي نباشد ،
شوق ِ پروازي نخواهد بود.

محمد رضا شفیعی کدکنی- مجموعه ي در ستايش کبوترها

چرا پنهان کنم؟ .... عشق است و ، پیداست

در این آشفته اندوهِ نگاهم .

تو را می خواهم ، _ای چشم فسون بار!_

که می سوزی نهان از دیرگاهم.



چه می خواهی ازین خاموشیِ سرد؟

زبان بگشا که می لرزد امیدم!

نگاهِ بی قرارم بر لبِ توست

که می بخشی به شادی ها نویدم!...



دلم تنگ است و چشم حسرتم باز.

چراغی در شبِ تارم برافروز!
به جان آمد دل از نازِ نگاهت؛

فرو ریز این سکوت آشناسوز!...

هوشنگ ابتهاج